Bedrieger (2)

Het gaat van kwaad naar erger met mij.

Met het meisje waarover ik de vorige keer sprak, Clara, heb ik al een tweetal keer afgesproken. Ik zie ze ook geregeld in De Discotheek. Dan staan we een ganse avond bij elkaar, wat te praten, te drinken en te dansen. Voor onze omgeving oogt het allemaal onschuldig, maar als onze blikken elkaar kruisen, zijn die veelzeggend. Het zijn geen ondeugende blikken of speelse knipogen, maar blikken die een verlangen uitdrukken, het verlangen om bij elkaar te kunnen zijn en te doen wat we willen. Elkaar vastnemen, elkaar innig kussen, elkaar niet meer loslaten.

Ondertussen heeft ze ook al een punt gezet achter haar relatie, een beslissing die ik niet kan nemen met mijn vriendin. Zij was hem beu, ze ergerde zich aan zijn gedrag en ze voelde dat hij niet was wat ze zocht.
Ik heb haar gezegd dat bij mij alles goed gaat. En zo is het ook. De weinige momenten dat Esther en ik samen zijn, amuseren we ons te pletter. We doen leuke dingen, voelen ons tot over onze oren verliefd, hebben zalige seks en maken nooit ruzie. Ze is 6 jaar jonger dan mij en toch word ik nauwelijks met die "kloof" geconfronteerd. Oké, ze studeert nog en gaat af en toe nog naar fuiven met haar giechelende vriendinnen, maar als we samen zijn, zitten we precies op dezelfde golflengte. Dan voel ik me zorgeloos en gelukkig.
Toch is er ook nog de andere kant van de medaille. Haar ouders zijn namelijk regelrechte dictators. Tijdens de week mag ik ze niet zien en in het weekend alleen op vrijdag en op zaterdag. En dan moet ze nog verschrikkelijk vroeg thuis zijn. De zaterdagmorgen werkt ze in een bakkerij, dus gaat ze de vrijdagnacht meestal rond 1 uur naar huis. Op zaterdag moet ze om 2u30 's nachts thuis zijn.. ik denk dat ze één van de weinige studentes is die nog zulke kinderachtige regels krijgt opgelegd. Bijgevolg breng ik ze altijd correct op tijd naar huis, om drama met haar ouders te ontlopen, en ga ik erna nog weg met mijn vrienden.

Vrijdag was het weer van dat.

Toen ik aankwam in het café waar ik bijna ieder weekend vertoef, zat de sfeer er al goed in. Er was veel volk, leuke muziek en veel mensen die ik ken. Elise was er ook, samen met een donkerharig meisje. Ik vroeg aan Elise wie ze was. "Ik heb er mee in de lagere school gezeten", zei ze. "We komen net van een klasreünie." Ze hadden elkaar al meer dan vier jaar niet gezien.
De avond kabbelde voort en ik raakte aan de praat met het meisje. Ze studeerde criminologie en flirten was haar niet vreemd. Ook haar sarcastische uitlatingen bevielen mij wel. Hoe meer we dronken, hoe losser de sfeer werd. "Kom gaan we neuken", zei ze lacherig. "Haha, oké, kom we zijn weg", repliceerde ik. Ze was niet op haar mond gevallen, maar ik nam haar voorstellen met een korreltje zout. Ze daagde me duidelijk uit om te kijken hoe ik zou reageren.
Elise begon zich lichtjes nerveus te maken. Haar gezicht sprak geen boekdelen, maar op zijn minst toch enkele bladzijden, daarvoor ken ik haar te goed.
Het café liep langzaam leeg. Ik zei Elise dat ze er niets moest achter zoeken. Ze antwoordde heel stoer: "Het zou me toch niet kunnen schelen als jij en Heleen kussen."
Toen ook Elise was vertrokken en kort erna nog enkele van mij vrienden, bleef ik alleen met Heleen over. We zaten op een barkruk in een hoekje, recht tegenover elkaar, zij met haar knieën een klein beetje tussen mijn benen. Het was al 6 uur gepasseerd. Ze stak een Tic Tac in haar mond.
Wat erna allemaal is gezegd, herinner ik me niet meer exact, maar op een gegeven moment deed ze het lumineuze voorstel om het Tic Tacje via haar mond door te geven aan mij. Ze daagde me alweer uit, in de veronderstelling dat ik het niet zou durven. Maar ik ging akkoord. Toen twijfelde ze zelf. De spanning steeg.
"Oké dan", zei ze uiteindelijk, "maar heel snel, zodat onze lippen elkaar bijna niet raken, dan heb je tenminste jouw vriendin niet echt bedrogen." Ze knipoogde. We brachten onze lippen naar elkaar toe en in een mum van tijd was het gebeurd. En nog eens. En nog eens. En uiteindelijk was de Tic Tac verdwenen en zaten we elkaar innig te kussen in het bijna lege café. Met veel lippen en een beetje tong, want zo kust ze graag, zei ze.
Ze nam rond 8 uur de trein die ze moest halen en ik reed half bezopen naar huis. Vooraleer ik in slaap dommelde, galmden de woorden die ze zei - toen ze afscheid nam aan het station - door mijn gedachten: "Zo stom dat je een lief hebt."

Bedrieger (1)

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn lief bedrogen. Ja, ik bewandel al meer dan drie maanden niet langer het Pad van de Vrijheid. Ik ben opnieuw gebonden of "in een relatie" zoals Facebook het vermeldt.

Of ik ze graag zie? Ja, ik denk het wel... Als ze er niet is, mis ik ze en denk ik aan haar en als ze er wel is wil ik haar kusjes geven, haar vastnemen, met haar praten, plezier maken...

Ik probeer haar ook mijn liefde te tonen: ik stuur haar lieve sms'jes, bel haar geregeld, verras haar met een mailtje of een kaartje, betaal haar drankjes of ons restaurantbezoekje, geef haar complimentjes, voer haar van haar huis naar mijn huis en terug en ik gebruik tal van verkleinwoordjes omdat ze me zo verliefd maakt.

Waarom ik ze dan bedrieg? Geen idee... ik ben niet van nature een slecht, gewetenloos en gevoelloos mens, dat weet ik. Misschien neem ik het gewoon allemaal niet meer zo serieus.

Mijn eerste serieuze relatie begon ik toen ik 17 was. Die duurde welgeteld drie jaar. Hoewel de verliefdheid al een jaar over was en we tevergeefs bleven zoeken naar oplossingen, heb ik haar nooit iets misdaan. Ze was niet zo mooi als mijn twee andere exen-in-spe, maar ze had inhoud, een mooie persoonlijkheid en dat maakte haar ook echt "knap" in mijn ogen. Maar na twee jaar zag ik in dat er meer nodig is dan alleen dat innerlijke. Mensen die zeggen dat het innerlijk telt en belangrijk is hebben zeker een punt, maar zonder fysieke aantrekkingskracht blijft het sprookje ook niet duren.

Met mijn tweede vriendin, Laura, was ik iets meer dan een jaar samen. Onze relatie was één van extremen: hoog oplaaiende ruzies en intense, hevige passie. Doordat er altijd wel iets was, interesseerde de rest van de wereld mij gewoon niet meer. Ik voelde me ofwel gebroken en verloren door haar, ofwel herboren en in de zevende hemel. Meestal was het toch dat eerste. Kennissen zeiden dat ik was veranderd, stiller was geworden. Maar ik heb haar nooit belogen of bedrogen.

Na haar volgde Elise, mijn recentste ex-vriendin. Zij wantrouwde mij vanaf dag 1, omdat ze zag dat ik nog lang niet alles had verwerkt. Omdat ze zag dat Laura mijn grote liefde was geweest. Omdat ik haar zoveel had verteld over Laura en ze zichzelf altijd met haar wilde vergelijken. Meer dan twee jaar lang - zelfs tot op vandaag - bleef ze mij beschuldigen van contact met haar. Dat ik met haar chatte, sms'te en zelfs afsprak. En dat ik haar zeker al met Laura had bedrogen. Wist ze de waarheid maar: ik heb na die eerste maanden alle contact met Laura stopgezet en haar twee jaar genegeerd.

Ik heb alles samen bijna 7 jaar "in een relatie" geweest, en nooit heb ik één van hen bedrogen. Zelfs tijdens mijn apenjaren, wanneer mijn klasgenoten en voetbalvrienden het bont en wild maakten op fuiven met drank, sigaretten en met meisjes, hield ik me altijd redelijk deftig. Ik ging wel voort en deed wel "stoer", maar ik heb voor geen enkele vrouwelijke verleiding gezwicht. Achteraf knaagde dat soms wel. Sommige meisjes waren ontzettend mooi, anderen ontzettend geestig. En telkens deed ik niets, liet ik ze gaan, weigerde ik van het ijzer te smeden terwijl het heet was. Na verloop van tijd werd dat frustrerend, omdat je beseft dat je jong bent en je van je jonge dagen moet profiteren. Later kan je nog serieus genoeg zijn, dacht ik dan.

Waarschijnlijk was mijn goed gedrag te danken aan mijn geloof in de liefde. Het geloof dat ik eindelijk de ware had gevonden en dat, als ik iets mispeuterde, daar mijn ganse leven spijt van zou hebben.

Tot twee weekends geleden. Toen heb ik in De Discotheek gekust met een meisje dat ik enkele weken voordien had leren kennen. De dag erna voelde ik mijn ontzettend schuldig. Ik vertelde het aan het meisje in kwestie en nam me voor dat het een eenmalige uitschuiver was, een stomme samenloop van omstandigheden. Het zou ons geheimpje blijven en we zouden allebei doordoen met onze relatie (ja, ook zij heeft een relatie). Maar afgelopen weekend kuste ik haar opnieuw. Het is sterker dan mezelf en vanavond heb ik met haar afgesproken. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

Een jaar later...

Ongeveer een jaar geleden ben ik gestart met deze blog. Mijn ex-vriendin Elise en ik waren, na een energievretende relatie van meer dan twee jaar, net uit elkaar en ik startte een nieuw leven, op het pad van de Vrijheid. Ik ging uit tot de vroege uurtjes, ontmoette nieuwe mensen en deed alles waar ik zin in had.

Ik ging naar plaatsen waar ik nog nooit was geweest; ik dronk liters bier, vodka-orange, gin gini, cocktails en ook plat water; ik ging uit de bol op festivals, dorpsfeesten, optredens; ik reisde naar een eiland met mijn beste vrienden om nog meer te feesten; en ik kuste met welgeteld 10 meisjes, had seks met 4 van hen en ik ben sinds iets meer dan drie maanden samen met het voorlaatste meisje waarmee ik heb gezoend.

Er is dus heel wat gebeurd in die twaalf maanden en misschien is het ergens wel jammer dat ik niet alles ben blijven bijhouden, maar dat was gewoon onmogelijk geweest. Het was tot nu toe de gekste en meest labiele periode uit mijn leven, met tal van stemmingswisselingen, absurde plannen, gekke ideeën en domme beslissingen...

Ik zal proberen om de komende weken enkele episodes uit het afgelopen jaar te reconstrueren, voor mezelf, voor later en voor wie het graag leest...

Het kerstbal

Ik ben nu al meer dan vier maanden vrijgezel en ik moet zeggen dat ik al het een en ander heb beleefd. Tal van mensen kruisten mijn pad, nachten duurden tot vroeg in de morgen, bier en sterke dranken vloeiden rijkelijk, meisjes kusten mijn lippen... Het leven als vrijgezel is decadent en vluchtig.
Het begon allemaal enkele dagen voor ik vertrok naar Praag. Toen was er een groot kerstbal in onze buurt. Veel mensen die ik ken waren aanwezig. Mijn vrienden en ik waren al beschonken vooraleer we toekwamen en daar kochten we meteen elk voor 45 euro drankbonnen. 45 euro is niet veel geld als je een fulltime job hebt en nog thuis woont.
Mijn ex-lief Elise en mijn ex-ex-lief Laura waren ook aanwezig op het bal. Elise had me de dag ervoor gezegd dat ik uit haar buurt moest blijven. Een aantal weken later wist ik waarom: ze had die avond haar pijlen gericht op een vroegere kennis van mij en ze zou ermee kussen. Ze was er zelfs 3 dagen mee samen, maar toen liet hij haar voor wat ze was, omdat hij zogezegd niet klaar was voor een serieuze relatie. Toen begreep ik waarom ze mij bijna een maand had genegeerd, maar kort erna toch opnieuw contact had gezocht.
Soit, dat wist ik toen nog niet en dus deed ik zoals ze vroeg: zo ver mogelijk uit haar buurt blijven. Nicolas, Anthony en ik maakten plezier met enkele kennissen van Nicolas en de sfeer zat er meteen goed in. Ik kon het goed vinden met Suzanne, een meisje dat Nicolas al kent van kleins af aan. Ze zag er goed uit en we werden steeds losser. Doordat zij een vip-ticket had, kon ze alle dranken bestellen die ze wilde. Ik dronk haar Bacardi-cola uit omdat ze genoeg had. We begaven ons stilaan in hogere sferen. Ik rookte een sigaar die ik aangeboden kreeg van iemand die in onze buurt stond. Alle beslommeringen en zorgen uit het alledaagse bestaan gingen in de rook op. Er was alleen nog een gevoel van vrijheid en geluk en bij iedere druppel alcohol werden we vrolijker en vrolijker. Suzanne wilde sigaretten en ik ging met haar mee. We wandelen naar een nachtwinkel in de buurt. We hielden elkaar recht, lachten, namen elkaar vast. Toen we terugkeerden, wilde ze mij meenemen naar de vip-zone, maar ik had geen vip-bandje en ik betwijfelde of we langs de portier zouden geraken. Ze liep voorop en sleurde mij mee aan mijn pols, op hoop van zegen. Maar de portier had alles doorzien, ik mocht niet binnen. Suzanne haalde dan maar haar charmes uit de kast bij de jonge kerel die de bandjes uitdeelde. Ze kende hem en keek hem smekend aan. Ik stelde mij zelfzeker op en vertelde geïrriteerd dat mijn armbandje van mijn pols was gerukt en dat ik al eens binnen was geweest. En dat ik niet van plan was om nog eens te betalen. Ik somde wat namen op van mensen die ik in de vip-zone kende en of hij ze anders eens wilde roepen. De kerel plooide, hij gaf me een bandje en ik was binnen.
Vanaf toen ging het allemaal vrij vlug. Ik begaf me in het paradijs: op stap met een mooi, leuk meisje, alle dranken gratis en zalige muziek. Ik danste, danste en bleef dansen met haar. En naast haar. En rond haar. En tegen haar. En we kusten, terwijl we dansten, we kusten en we bleven kussen en het leek alsof we uren kusten. En ik dronk vodkas en ik dronk redbulls en ik dronk alles door elkaar en ik liep schever dan de toren van Pisa.
Toen begaf ik me opnieuw naar de gewone zaal, want ik was Suzanne kwijt. Mijn vrienden zagen me naar hen toe strompelen en ze zagen meteen dat ik in een vergevorderde toestand van dronkenschap was. Het moet rond vijf uur zijn geweest. Net op dat moment passeerde mijn ex Elise, ze was op weg naar de uitgang. Ik heb ze niet gezien, maar Nicolas hield me op dat moment staande en vertelde het me achteraf. Dat werd later ook nog eens door Elise zelf bevestigd en ze bestempelde me meteen als zielig en marginaal.
Toen zei ik tegen Nicolas dat ik terug moest, dat ik Suzanne moest terugvinden. Ik keerde terug en ik zag haar staan bij haar broer. Ze had haar schoenen uitgedaan en zag er verwaaid en dronken uit. Ik sprak met haar en stelde voor om eens naar buiten te gaan. Het delirium was nog niet voorbij.
We wandelden door de straten en plotseling zag ik een donkere oprit naast een halfopen woning. We begaven ons langs het huis, richting de duisternis en hielden halt achter de hoek. We praatten wat en kusten. Ik deed haar topje omhoog en daarna haar beha. Ik kuste haar borsten en haar tepels alsof het jaren was geleden dat ik zoiets had gezien en gekust. Ik liet mijn hand glijden in haar broek en onderbroek. Was ik niet zo zat geweest dan was er waarschijnlijk nog meer gebeurd.. of misschien helemaal niets.
We keerden terug en ik had nauwelijks nog besef van tijd en plaats. Suzanne nam afscheid en verdween, mijn gsm was uitgevallen en mijn vrienden waren onvindbaar. Ik zag mijn neef staan en hij trakteerde mij op een hamburger. Het enige wat me nog te doen stond was de trein naar huis te nemen. Hij zei dat hij me zou voeren naar het station, maar eerst trokken we nog met twee vrienden naar een appartement van 1 van hen. Ik nam plaats in een sofa en voelde me knock out. Een kerel legde drie lijntjes cocaïne op een kast en snoof ze op. "Waar ben ik nu weer beland?", galmde door mijn kop. Kort daarna reed mijn neef me naar het station. De trein van 8 uur 's morgens kon ik nemen, dat was nog een half uur wachten. Ik voelde mijn binnengeslokte hamburger draaien en keren in mijn maag. Het werd onhoudbaar. Gelukkig was ik alleen op het perron, toen ik mijn hamburger eruit kotste. Het is één van de enige keren dat ik heb moeten kotsen door een teveel aan drank of eten tijdens het uitgaan, ik was dus in een zeer dronken toestand voor mijn doen.
Ik stapte op de trein en viel in slaap, want toen de trein tot stilstand kwam op mijn bestemming maakte er mij een onbekende man wakker, gelukkig! Ik fietste nog naar huis en begaf me naar mijn bed. Het was de voorbode geweest van een loodzware driedaagse in Praag. De volgende dag schrok ik wakker. In de zak van mijn jas vond ik nog meer dan 20 drankbonnen.

I kissed a girl and I liked it

Ik weet niet meer goed hoe ze eruit zag. Lang zwart haar. Roze topje. Redelijk groot. Mooi gebouwd. Dat is het zo wat. Vraag me niet wat voor kleur haar ogen hebben, hoe haar lippen er uitzien en of ze wenkbrauwen heeft. Ik weet het niet. Ik was bezopen en in discotheken zie je niet wat je overdag ziet. Ik was niet van plan om haar te kussen, het gebeurde gewoon. Ik stond al de hele avond bij Nicolas en andere kennissen. We amuseerden ons, we dansten en we lachten. Uren gingen voorbij en plots stond zij daar. Nicolas danste als een gek voor haar voeten en ze staarde hem aan. Had hij haar gekust dan had ze het niet erg gevonden leek me. Maar hij deed het niet. We dansten verder en de minuten tikten voorbij. Ik was in de mood: in de mood om te drinken, in de mood om te dansen, in de mood om onnozel te doen.
Niet onlogisch, want ik had de avond ervoor maar liefst 11 uren Bob gespeeld. Als wederdienst voor mijn vrienden, die me al zoveel keren bezopen hebben rondgevoerd en die, nu ik zelf mijn rijbewijs heb, eindelijk eens de losgelaten passagiers kunnen spelen. Ze kropen met 3 in mijn Ford Fiesta, rond 6 uur 's avonds, om er weer uit te strompelen rond 5 uur 's morgens. Het was één van de langste avonden van mijn leven. Een "avondje uit" door de ogen van een Bob biedt een totaal ander perspectief dan door de ogen van drie olijke dronkaards. Bovendien was ik moe en hadden we eerst een voetbalmatch bekeken in de bijtende koude.
Ik heb die avond en nacht ongeveer 10 cola's gedronken en 10 plat waters: "Er zijn veel alcoholcontroles", zei iedereen al de ganse week en ik had geen zin om mijn rijbewijs te verliezen tijdens mijn eerste nacht uit met de auto. Dus dronk ik plichtbewust water en cola, en weigerde ik pinten van vrienden die zich zogezegd hadden vergist van bestelling. De eerste gevolgen van dat smaakloos drinken lieten niet lang op zich wachten: mijn blaas liep snel vol en ik moest "pissen". Het was het begin van een marathon aan plaspauzes, want eens ik 1 keer moet plassen, kan ik niet meer stoppen. Het was een marteling.
Daardoor dus dat ik dag erna op alle vlakken in de mood was. Ik begon met het meisje te dansen en dan bedoel ik niet de salsa of de chachacha, maar eerder 'dirty dancing'. Het klikte en we raakten aan de praat. Ik nam haar stevig vast en knuffelde haar. Ze genoot ervan zei ze, want ze miste "geborgenheid". Ik ging op een barkruk zitten en voor ik het goed en wel besefte, begonnen we te zoenen. Ze was een jaar ouder dan mij, waardoor ik mij weer een puber voelde: ik stond speeksel uit te wisselen in een discotheek voor de neus van mijn vrienden en dan nog met een meisje dat ouder is dan ik.
Toen we weer rechtstonden raakte ik aan de praat met een vriendin van een collega. Dat werd me door "mijn vlam" niet in dankbaarheid afgenomen. Ze zei me dat ik geen respect had door haar daar zo lang te laten staan en dat ze geen zin heeft in spelletjes spelen en blalala. Ik kreeg plots een déjà-entendu. Toch niet weer: je kust iemand, je hebt die persoon al 6 zinnen horen zeggen en voor je het weet is dit al verkeerd en dat al slecht. Ik suste haar wat. Ik wist van mijzelf dat ik totaal geen serieuze bedoelingen had. Ik ben net uit mijn vorige relatie gestapt omdat we constant ruzie maakten door en voor dergelijke dingen. Ik vertelde het haar nog niet, maar streek de plooien glad. Nicolas vond het welletjes geweest, hij wilde naar huis want hij had nog drie uren slaap voor hij weer naar zijn werk moest. Ik nam afscheid van het meisje met een minutenlange kus. Ik wreef over haar heupen, liet mijn vingers subtiel haar borsten aanraken en legde mijn hand op haar gezicht. Ik had het zo gemist, het voelde allemaal zo intens aan.
Ik had haar nummer en haar naam. Zij had niets. Het was dus gemakkelijk geweest om het hierbij te laten. Toch stuurde ik haar een slaapwelbericht. Ik had gedronken en ik ben geen slecht mens. "Slaap zacht, I will dream of your lips".
De volgende dag had ik, toen ik wakker werd, al twee berichten van haar. Later op de dag een derde. "Dat ze me dicht bij haar wilde, dat ze mijn lippen miste en wilde rusten in mijn armen."
Ik liet niets weten. Ze belde. Ik nam niet op. Ze stuurde nog een bericht om haar ongenoegen te uiten. Ik liet niets weten. Ze belde met een ander telefoonnummer. (Dat zag ik achteraf toen ik het nummer had opgezocht).
De dag erna stuurde ik haar een bericht. "Dat het een fijne avond was geweest. En dat ik het leuk vond haar te hebben ontmoet. Maar dat ik net uit een relatie kom en nu niets serieus kan hebben en of ze dat begreep?"
Ze stuurde terug "ok."
Ik schrok. Was dit het? Geen verwijten? Geen andere tirades? Ik kon het niet geloven: "Ok punt', zonder meer.
Toen kreeg ik nog een bericht. "Je hebt mijn nummer en mijn adres als je geborgenheid, liefde, eerlijkheid en vertrouwen wil. Nu moet ik verder doen, fijne dag verder."
Wow. Het is toch mogelijk om zulke situaties op een volwassen manier op te lossen als er een beetje goodwill is van beide kanten. Dat is lang geleden.

Stilte voor de plons

Gênant vind ik het, op de pot zitten in het bijzijn van anderen. Is het nu op een school, op het werk of op andere openbare toiletten, bijna altijd is er wel iemand aanwezig en dan meestal nog op de pot naast je. Het liefste kak ik eens goed door, als ik dat zo mag zeggen. Vooral als het dringend is en mijn lichaam zo snel mogelijk verlost wil zijn van het verteerde eten in mijn darmen. En ik ben zeker niet de enige. Toch houd ik me dan in, probeer ik "het plonsen" zo lang mogelijk uit te stellen, liefst tot de persoon naast mij verdwenen is of totdat een overstemmend geluid het plonsen op de achtergrond verdringt.
Ik weet eigenlijk niet waarom, want iedereen kakt: ik kak, jij kakt, koningin Fabiola kakt, zelfs de mooiste en rijkste mensen kakken en vegen hun billen af. En sommigen zelfs meermaals per dag. Toch heb ik moeite, als ik in die afgesloten halve vierkante meter zit, om gewoon zorgeloos te kakken, zoals ik kak als ik alleen ben. Is het uit beleefdheid? Is het uit schaamte? Wat als je beiden straks buiten komt, elkaar in het gezicht kijkt, elkaar totaal niet kent, maar wel één van de intiemste en vuilste dingen met elkaar hebt gedeeld: het samen schijten op een pot. Wil je dan vermijden dat de andere je vluchtig zou aankijken en zou denken: "Aha, dat is dus de persoon die zo hevig kan schijten, die is waarschijnlijk rot vanbinnen."
Ik haat de stilte voor de plons, die oorverdovende stilte voor het moment dat je stront zal vallen. De persoon in het hokje naast je is volledig geconcentreerd op zijn wél stille onderneming, maar jij kan je niet meer houden, hij moet eruit. Plons. Plons. En nog een plons. De persoon in het hokje blijft ruisloos zitten. Nu ben je wel zeker dat één van beiden het toilet eerst moet verlaten, elkaar treffen bij het buitenkomen is not done.
Het zolang mogelijk inhouden van mijn kak is niet het enige onnatuurlijke aan mijn openbaar toiletbezoek. Het begint al bij het binnengaan van het hokje, als een ritueel. Ik bekijk eerst het water in de pot: ligt dat vol stront of andere viezigheden, dan ben ik stante pede naar een ander toilet. Vervolgens kijk ik naar de wc-bril: hangt er pis aan of verloren schaamhaar? Voor de zekerheid trek ik enkele vellen wc-papier af en veeg de omtrek van de bril schoon. Als de bril me toch niet proper lijkt, scheur ik nog eens vier slierten wc-papier af. Ik leg een sliert aan de bovenkant van de bril, één aan de onderkant en twee aan de zijkanten. Nu ben ik er zeker van dat ik mijn blote billen op de pot kan zetten, zonder dat er 20 soorten ureum aan mijn gat kleven. Een wc-bezoek moet ontspannend zijn, niet stresserend.
Daarna doe ik mijn ding. Bij het verlaten van het toilet probeer ik alles proper achter te laten, want je weet nooit dat iemand dje je kent net na je naar de pot gaat en dan denkt: "bwek, wat voor een viezerik is me dat". Uit persoonlijk ondervinding kan ik zeggen dat niet iedereen zo denkt.

Rijbewijs / Klotevader / Schijnheiligheid / Ex-ex-lief (2)

Een tweetal weken terug schreef ik over 4 belangrijke wendingen die hadden plaats gevonden in mijn leven. Hier een stand van zaken:

* Ik heb mijn rijbewijs eindelijk afgehaald op het stadhuis. De openingsuren van het stadhuis zijn schandalig. In het weekend is het alleen de zaterdagmorgen open en tijdens de week op uren wanneer 90% van de bevolking werkt. Er zat dus niets anders op dan de zaterdagmorgen mijn rijbewijs af te halen. Om 10 uur ben ik opgestaan. Op karakter en dwars door de hel, want ik zat pas om 6 uur in mijn bed, na een avondje en nachtje zwaar doorzakken. Ik reed met mijn auto naar het stadhuis, een kort ritje, maar ik had het gevoel dat als de politie mij zou tegenhouden voor een alcoholtest, ik nog positief zou blazen. Met een houten kop en het verstand op nul wachtte ik mijn beurt af aan het loket en een klein kwartier later was ik officieel in het bezit van mijn rijbewijs, wat mij nu een volwaardig bestuurder maakt. Een halfuur later lag ik opnieuw in mijn bed, om pas wakker te worden om 15 uur 's middags.

* Mijn ex-vader heeft nog altijd geen teken van leven gegeven bij zijn moeder, mijn grootmoeder. Het mens kijkt de ganse dag lang door haar raam om te kijken of hij komt, als het ware wachtend op Godot. Het begint lichtjes mijn keel uit te hangen en als hij tegen eind november nog altijd niets van zich heeft laten horen, zal ik hem eens opbellen om mijn gedacht te zeggen. Wat een schande.

* Die kerel van de voetbal die denkt mijn ex-vriendin te kunnen charmeren, heeft een ongelukje gehad op de minivoetbal. Naar het schijnt is hij drie maanden buiten strijd en ik zie hem enkel nog de zondag af en toe, wanneer hij komt kijken naar de voetbal, op zijn krukken. Van zijn aanwezigheid heb ik dus voorlopig geen last meer.

* Mijn "date" met mijn ex-ex-lief was een meevaller. Ik had er al meer dan twee en een half jaar niet meer mee afgesproken, maar het ijs was meteen gebroken. We aten samen pasta en kletsten meer dan 3 uur lang over alles en nog wat op café. Het viel me op dat ze haar best had gedaan om er extra goed uit te zien voor onze afspraak. We praatten over vroeger, over haar vriend die op weekend was, over reizen, over later. Naar het einde toe kreeg ik een vreemd gevoel. Ze vertelde me dat ze iedere dag bij haar vriend slaapt en dat dit het enige weekend is van gans het jaar dat hij weg was. En dat ze het risico niet wilde nemen om nog eens met mij af te spreken als hij thuis is. Het zou dus bij deze eenmalige afspraak blijven. Ik begreep het, maar anderzijds voelde het raar aan. Ik dacht dat deze afspraak misschien het begin kon zijn van een nieuwe vriendschap, maar het leek dus een definitief afscheid te zijn. Ze had het er ook moeilijk mee, dat zag ik en dat zei ze. Ik voerde haar terug naar huis en keek hoe ze wegwandelde. "Dit was het dan", dacht ik en ik probeerde mijn gedachten te verzetten. Maar gisteren kreeg ik onverwachts een sms van haar. "Of ik zin had om iets te gaan drinken voor ze naar haar vriend ging?". Ik kon jammer genoeg niet, want ik had training. Ik sms'te haar of ze vandaag kon. Nope, vandaag lukt niet. Het zal wel nog eens passen, ik kijk er naar uit.