De rijbewijssoapserie

Zelfs de grootste idioten en debielen zijn capabel om hun praktisch rijbewijs te halen. Maar ik voorlopig niet. Na twee keer proberen ben ik terug bij af: 6 uren extra les volgen bij de rijschool. "Dat is dan 300 euro meneer." Hopla, zo ben ik in totaal al bijna 1500 euro kwijt en heb ik mijn rijbewijs nog altijd niet.
Nochtans begon alles goed: voor mijn theoretisch examen was ik in 1 keer geslaagd. Het heeft wel meer dan 4 jaar geduurd vooraleer ik goesting kreeg om het boek met theoretische informatie te bekijken.
Aangezien mijn ex-vader niet echt gestimuleerd was om mij in auto te leren rijden, besloot ik om mij in te schrijven in de rijschool: 20 uren les, een voorlopig rijbewijs van 18 maanden en meteen zonder begeleider mogen rijden. Joepie! Omdat ik toen nog geen eigen auto had, koos ik er ook voor om het examen te doen met de auto van de rijschool. Het totale prijskaartje: meer dan 1100 euro. Gelukkig kon ik op de financiële steun van mijn grootmoeder rekenen om de kosten te dragen.
Mijn eerste examen begon schitterend. Hetgeen waarvoor ik zo gevreesd had, het achterwaarts parkeren, verliep bijzonder vlot. "Eerste klasse meneer", zei de examinatrice. In euforie stapte ik uit de wagen zonder mijn handrem op te trekken. Gebuisd. In een fractie van een seconde weer 36 euro op de straatstenen. Volgens mij staan examinatoren op de tweede plaats van meest gehate personen ter wereld.
Mijn tweede examen begon minder schitterend. Het was ook mijn uur niet: om 7u15 aanwezig zijn, om 7u30 vertrekken. Dat wil zeggen om 6u opstaan. Dan ben ik even fris als een vis op het droge. Bovendien was het nog donker en bedampten mijn ruiten. De eerste instructie die de examinator mij gaf, was er niet naast. Hij zei "links" en ik sloeg rechts af. Beter kan je een examen niet aanvatten. Maar ik herpakte me, en mijn achterwaarts parkeren verliep vlekkeloos. De handrem was bijna tot aan het dak van de auto opgetrokken, zo goed had ik er opgelet. 40 minuten verliep alles vlot, maar de prijzen worden pas verdeeld aan de meet. En voor die meet mocht ik nog eens keren in een straat, het tweede verplichte manoeuvre op het programma. De kale man op mijn achterbank had er niets beter opgevonden dan mij te laten keren in een straatje waar je met moeite een minicooper dwars over de rijbaan kan plaatsen. Bovendien reed er achter mij een bestelwagen die niet begreep dat ik wilde keren. Dus ving ik mijn manoeuvre aan. Het liep niet vlot, en ik voelde de bui al hangen. Terwijl mijn grootmoeder, die mijn begeleidster was, dacht dat ik zou slagen, kreeg ik het omgekeerde verdict te horen: opnieuw niet geslaagd. Goodbye 36 euro.
De ordinaire geldklopperij zal voor mij nog even blijven duren, want het ziet er niet rooskleurig uit: op 23 november vervalt mijn voorlopig rijbewijs en vanaf dan mag ik niet meer alleen rijden. Ik mag alleen in bijzijn van een begeleider een voertuig besturen. Dat wordt dus met de fiets naar het werk en naar de voetbal. De rijbewijssoapserie, waar ik samen met duizenden anderen een hoofdrol in speel, wordt dus zeker nog vervolgd.