Een aangename ontmoeting

Ze kwam naast me staan aan de bar. Ik had ze nog niet opgemerkt, maar dat was ook logisch: mijn vrienden en ik waren er pas tien minuten en ik had al redelijk wat bier achterover geslagen in een ander café. Als ik ergens binnenkom, scan ik meestal vluchtig de mensen die aanwezig zijn. Dan weet ik meteen welk vlees er in de kuip zit, en of het de moeite is om er lang te blijven. Daarmee bedoel ik niet dat ik alleen kijk of er genoeg schoon vrouwelijk gezelschap is. Neen, het gaat om de sfeer die er hangt, het genre van mensen die er rondlopen, de muziek die er speelt, de inrichting van de zaak en ten slotte dus ook de schone vrouwen die er rondlopen. Uitgaan om enkel op vrouwen te jagen is niet alleen saai, maar ook zielig en redelijk frustrerend.
Ik had ze dus niet opgemerkt. Ze is niet zo groot en ze is niet het type meisje dat zich graag in de schijnwerpers plaatst door te korte minirokjes te dragen, uitbundig te dansen of constant heen en weer te paraderen. Ik stond met mijn rug tegen de bar, tussen twee vrienden en toen ze naar de bar kwam en zich een weg spartelde tussen Nicolas en ik, dacht ik even "doet ze dit nu opzettelijk?". Er was plaats genoeg om ergens anders te bestellen, zonder mensen voor de voeten te lopen.
Ik staarde wat voor mij uit en plots voelde ik vingers op mijn schouder tikken. Ze vroeg me of ik haar drank wilde bestellen, omdat de obers haar niet hoorden. Ik vroeg wat ze wou en ze vroeg of ik iets wilde drinken. Op zo'n moment weet ik hoe laat het is. Haar manoeuvre was dus met voorbedachten rade geweest. We begonnen te praten en twee uur later stonden we nog altijd op dezelfde plaats te vertellen over ons leven, over onze voorgaande relatie die net was geëindigd, over ons appartement dat we allebei hadden opgezegd, over donderdag op Den Berg, waar we allebei waren geweest.
Ik had ze nog nooit gezien, maar haar levensloop leek verdacht veel op de mijne, toch wat de laatste maanden betreft. Ik verzonk stilaan in haar ogen, bleef iets te lang kijken naar haar fijn en zacht gelaat. Ze is het type meisje dat je wil vastnemen, gewoon om een knuffel te geven of om te zeggen: "alles komt wel goed".
Ik kon en wilde het niet. Ik kon haar niet laten blijken dat ik wel meer zou willen en ik wilde onze aangename ontmoeting niet verpesten. Een kus was een brug te ver geweest. Zeker nu, in de eerste week op het pad van De Vrijheid.
Ik vroeg haar nummer, want je weet maar nooit. Tot opluchting van mijn vrienden, die vonden dat het welletjes was geweest en die liefst zo snel mogelijk naar een ander café wilden gaan, waar er meer ambiance is en ja, meer vrouwelijk schoon.
Ik nam afscheid van haar met een kus op de wang, stuurde haar nog een smsje en voelde me voor de eerste keer in twee weken 100% gelukkig.