Het pad van De Vrijheid

Eén van de vele verwijten van mijn (ex-)vriendin is dat ik aan veel dingen begin, maar nooit iets afwerk. Hoewel ik enthousiast ben over deze blog, durf ik er mijn geld niet op verwedden dat ik dit lang volhoud. Ik hou van schrijven, maar heb moeite met routine en sleur. En eens de kop eraf is, ruilt mijn enthousiasme langzamerhand plaats voor iets nieuws. Weer iets nieuws. Aangezien ik deze slechte eigenschap niet ontken en haar verwijt dus ten volle accepteer, zal ik proberen om hier zolang mogelijk te schrijven over de helaasheid van mijn leven. Want zo kan ik het tot nu toe wel noemen. Dat woordgebruik is geen gevolg van de film die ik daarnet ben gaan bekijken met mijn collega Korneel, met name "De helaasheid der dingen". Neen, het is eerder een voorbode van wat zal komen en er altijd is geweest: het wel willen, maar niet kunnen. Het ploeteren in de verderfpoel van onze maatschappij, op zoek naar houvast en waarden om voor te leven.
Op uiteenlopende momenten in mijn leven dacht ik te wandelen op het pad naar Het Geluk. Iedere keer werd ik geconfronteerd met een andere "ik", die verloren liep en door het bos de bomen niet meer zag. Een "ik" die zich afzette van de waarden en de normen die mijn vorige "ik" wilde respecteren. Ik heb die andere "ik" een tijdje verdrongen. Hem het zwijgen opgelegd. Maar hij kwam steeds terug en nam langzaam maar zeker de bovenhand. Dus bewandel ik nu een nieuw pad. Het pad dat mijn andere "ik" resoluut wou: het pad zonder waarden, zonder vastgelegde vooruitzichten en zinvolle perspectieven. Het pad van De Vrijheid. Het zal me waarschijnlijk weinig deugd doen. Dat kan ik nu al zeggen.
Maar goed, de bedoeling van deze blog is om mijn dagdagelijkse gebeurtenissen mee te delen. En het zou pijnlijk zijn om in mijn eerste bericht al meteen in de fout te gaan door mijn dag niet te vertellen. Bij deze de hoogtepunten van mijn dag:
Vanmorgen toen ik opstond, voelde ik mij fris en ook bij mijn aankomst in Het Productiehuis was dat nog zo. Korneel vertelde mij dat hij "liever op zijn klavier zou kakken, dan hier te blijven werken". De Baas heeft geen vermoeden en denkt dat iedereen tevreden is. Doordat ik voor een keer niet vermoeid was - ik ben de avond ervoor vroeg gaan slapen! - is de dag snel gevlogen.
In de middagpauze ben ik nog eens naar het appartement geweest om een onbetaalde factuur te halen en mijn laatste overgebleven spullen in de auto te laden. Ik word het stilaan weer gewoon van bij mijn moeder te wonen. Niet verwonderlijk, aangezien ik maar een maand op het appartement heb gewoond.
Voorts heb ik nog enkele klaagsmsjes gekregen van Elise, mijn (ex-)vriendin. Na het werk ben ik direct vertrokken naar een avondles die ik volg (websites maken). Drie uur gevochten tegen de verveling.
Als afsluiter van de avond ben ik dus met Korneel naar "De helaasheid der dingen" geweest. De film viel goed mee, maar het boek vind ik, zoals dat meestal het geval is, beter. Toch een ontspannend einde van mijn dag.
Morgen zal ik afzien, want het is nu al 2 uur gepasseerd. Dat wil zeggen: nog minder dan vijf uur slaap. Helaas.