Het geheim van Sinterklaas

Vandaag las ik in de krant dat kinderen steeds vroeger het geheim van Sinterklaas ontdekken. Volgens Vlaamse scholen ontdekten de meeste kinderen tot voor kort het geheim pas in het vierde leerjaar. Nu zijn er al kinderen in het tweede leerjaar die het echte verhaal van de Sint kennen.
Ik liet mijn gedachten even de vrije loop en werd meegezogen naar de traumatische dag dat ik het verhaal van de Sint leerde kennen. Ik was ook nog maar zeven jaar en stond met mijn twee beste vrienden op de speelplaats, net voor de bel zou rinkelen. Ik was euforisch want het was bijna Sinterklaas, samen met Kerstmis, Nieuwjaar en mijn verjaardag de tofste feestdagen van het jaar. De voor de hand liggende vraag "wat vragen jullie voor Sinterklaas?" lag op mijn tong, toen één van mijn beste vrienden de woorden sprak: "Sinterklaas bestaat niet hé, dat is je moeder en je vader die die pakjes verstoppen". Mijn andere vriend beaamde het. In een fractie van enkele seconden was mijn wereld ingestort, maar ik gaf geen kick. Ik stamelde gewoon "ja", alsof ik het ook al wist. Mijn gezicht moet lijkbleek zijn getrokken, mijn mond viel waarschijnlijk wagenwijd open, maar niemand merkte iets. Het was één van de langste schooldagen van mijn toen nog prille carrière, maar ik durfde niet laten blijken dat ik mijn ouders - de verraders - ook al had betrapt.
Hoe kun je je kinderen nu zoiets voorliegen, zo lang? Een man met een baard, een paard en een zwarte piet verzinnen en er je kind vanaf de geboorte laten inlopen. Wat soort ouder ben je als je op voorhand weet dat je kind geshockeerd zal zijn als het de waarheid achterhaalt? Jarenlang naar sinterklaasfeestjes gaan, tientallen keren op de schoot zitten van onbekende, misschien wel perverse mannen, ieder jaar een schoentje plaatsen met een wortel erin, telkens een brief schrijven, waarin je zorgvuldig je droomgeschenken omschrijft. En dan krijg je te horen dat die man niet bestaat, dat die man nooit over jouw dak heeft gelopen en dat de liedjes voor hem simpelweg de zoveelste commerciële bullshit zijn, omdat het bullshit is dat verkoopt.
Ik heb bijna altijd de cadeaus gekregen die ik wou. En nooit heb ik getwijfeld aan de man met de staf en de witte baard. Zelfs niet toen ik hem twee keer zag op dezelfde dag, met een totaal ander gezicht en mijter, minder vrolijke zwarte pieten en met een paard dat plotseling zwarte vlekken had. Ik was gebrainwasht door mijn omgeving en de maatschappij, zodat ik blind was voor de onmogelijkheden die ik opmerkte.
Ik weet nog dat ik van mijn grootmoeder kwam, kijkend in een reclamefolder vol speelgoed, zeker 10 minuten lang starend naar een ganse Lego-set. En op 6 december, toen ik 's morgens opstond, stond die set helemaal in elkaar gestoken op tafel, een mirakel! Ik had het nochtans niemand verteld, ik had het zelfs niet in mijn brief geschreven, dat ik die specifieke set wou en toch stond hij er. Pas maanden na die traumatische schooldag bij mijn vrienden, begreep ik dat mijn vader op dat moment achter mij had gewandeld en over mijn schouder had gezien dat ik zo in de ban was van die set in die folder. Het is het enige positieve initiatief dat hij ooit heeft genomen.