Rijbewijs / Klotevader / Schijnheiligheid / Ex-ex-lief (2)

Een tweetal weken terug schreef ik over 4 belangrijke wendingen die hadden plaats gevonden in mijn leven. Hier een stand van zaken:

* Ik heb mijn rijbewijs eindelijk afgehaald op het stadhuis. De openingsuren van het stadhuis zijn schandalig. In het weekend is het alleen de zaterdagmorgen open en tijdens de week op uren wanneer 90% van de bevolking werkt. Er zat dus niets anders op dan de zaterdagmorgen mijn rijbewijs af te halen. Om 10 uur ben ik opgestaan. Op karakter en dwars door de hel, want ik zat pas om 6 uur in mijn bed, na een avondje en nachtje zwaar doorzakken. Ik reed met mijn auto naar het stadhuis, een kort ritje, maar ik had het gevoel dat als de politie mij zou tegenhouden voor een alcoholtest, ik nog positief zou blazen. Met een houten kop en het verstand op nul wachtte ik mijn beurt af aan het loket en een klein kwartier later was ik officieel in het bezit van mijn rijbewijs, wat mij nu een volwaardig bestuurder maakt. Een halfuur later lag ik opnieuw in mijn bed, om pas wakker te worden om 15 uur 's middags.

* Mijn ex-vader heeft nog altijd geen teken van leven gegeven bij zijn moeder, mijn grootmoeder. Het mens kijkt de ganse dag lang door haar raam om te kijken of hij komt, als het ware wachtend op Godot. Het begint lichtjes mijn keel uit te hangen en als hij tegen eind november nog altijd niets van zich heeft laten horen, zal ik hem eens opbellen om mijn gedacht te zeggen. Wat een schande.

* Die kerel van de voetbal die denkt mijn ex-vriendin te kunnen charmeren, heeft een ongelukje gehad op de minivoetbal. Naar het schijnt is hij drie maanden buiten strijd en ik zie hem enkel nog de zondag af en toe, wanneer hij komt kijken naar de voetbal, op zijn krukken. Van zijn aanwezigheid heb ik dus voorlopig geen last meer.

* Mijn "date" met mijn ex-ex-lief was een meevaller. Ik had er al meer dan twee en een half jaar niet meer mee afgesproken, maar het ijs was meteen gebroken. We aten samen pasta en kletsten meer dan 3 uur lang over alles en nog wat op café. Het viel me op dat ze haar best had gedaan om er extra goed uit te zien voor onze afspraak. We praatten over vroeger, over haar vriend die op weekend was, over reizen, over later. Naar het einde toe kreeg ik een vreemd gevoel. Ze vertelde me dat ze iedere dag bij haar vriend slaapt en dat dit het enige weekend is van gans het jaar dat hij weg was. En dat ze het risico niet wilde nemen om nog eens met mij af te spreken als hij thuis is. Het zou dus bij deze eenmalige afspraak blijven. Ik begreep het, maar anderzijds voelde het raar aan. Ik dacht dat deze afspraak misschien het begin kon zijn van een nieuwe vriendschap, maar het leek dus een definitief afscheid te zijn. Ze had het er ook moeilijk mee, dat zag ik en dat zei ze. Ik voerde haar terug naar huis en keek hoe ze wegwandelde. "Dit was het dan", dacht ik en ik probeerde mijn gedachten te verzetten. Maar gisteren kreeg ik onverwachts een sms van haar. "Of ik zin had om iets te gaan drinken voor ze naar haar vriend ging?". Ik kon jammer genoeg niet, want ik had training. Ik sms'te haar of ze vandaag kon. Nope, vandaag lukt niet. Het zal wel nog eens passen, ik kijk er naar uit.