Stilte voor de plons

Gênant vind ik het, op de pot zitten in het bijzijn van anderen. Is het nu op een school, op het werk of op andere openbare toiletten, bijna altijd is er wel iemand aanwezig en dan meestal nog op de pot naast je. Het liefste kak ik eens goed door, als ik dat zo mag zeggen. Vooral als het dringend is en mijn lichaam zo snel mogelijk verlost wil zijn van het verteerde eten in mijn darmen. En ik ben zeker niet de enige. Toch houd ik me dan in, probeer ik "het plonsen" zo lang mogelijk uit te stellen, liefst tot de persoon naast mij verdwenen is of totdat een overstemmend geluid het plonsen op de achtergrond verdringt.
Ik weet eigenlijk niet waarom, want iedereen kakt: ik kak, jij kakt, koningin Fabiola kakt, zelfs de mooiste en rijkste mensen kakken en vegen hun billen af. En sommigen zelfs meermaals per dag. Toch heb ik moeite, als ik in die afgesloten halve vierkante meter zit, om gewoon zorgeloos te kakken, zoals ik kak als ik alleen ben. Is het uit beleefdheid? Is het uit schaamte? Wat als je beiden straks buiten komt, elkaar in het gezicht kijkt, elkaar totaal niet kent, maar wel één van de intiemste en vuilste dingen met elkaar hebt gedeeld: het samen schijten op een pot. Wil je dan vermijden dat de andere je vluchtig zou aankijken en zou denken: "Aha, dat is dus de persoon die zo hevig kan schijten, die is waarschijnlijk rot vanbinnen."
Ik haat de stilte voor de plons, die oorverdovende stilte voor het moment dat je stront zal vallen. De persoon in het hokje naast je is volledig geconcentreerd op zijn wél stille onderneming, maar jij kan je niet meer houden, hij moet eruit. Plons. Plons. En nog een plons. De persoon in het hokje blijft ruisloos zitten. Nu ben je wel zeker dat één van beiden het toilet eerst moet verlaten, elkaar treffen bij het buitenkomen is not done.
Het zolang mogelijk inhouden van mijn kak is niet het enige onnatuurlijke aan mijn openbaar toiletbezoek. Het begint al bij het binnengaan van het hokje, als een ritueel. Ik bekijk eerst het water in de pot: ligt dat vol stront of andere viezigheden, dan ben ik stante pede naar een ander toilet. Vervolgens kijk ik naar de wc-bril: hangt er pis aan of verloren schaamhaar? Voor de zekerheid trek ik enkele vellen wc-papier af en veeg de omtrek van de bril schoon. Als de bril me toch niet proper lijkt, scheur ik nog eens vier slierten wc-papier af. Ik leg een sliert aan de bovenkant van de bril, één aan de onderkant en twee aan de zijkanten. Nu ben ik er zeker van dat ik mijn blote billen op de pot kan zetten, zonder dat er 20 soorten ureum aan mijn gat kleven. Een wc-bezoek moet ontspannend zijn, niet stresserend.
Daarna doe ik mijn ding. Bij het verlaten van het toilet probeer ik alles proper achter te laten, want je weet nooit dat iemand dje je kent net na je naar de pot gaat en dan denkt: "bwek, wat voor een viezerik is me dat". Uit persoonlijk ondervinding kan ik zeggen dat niet iedereen zo denkt.