I kissed a girl and I liked it

Ik weet niet meer goed hoe ze eruit zag. Lang zwart haar. Roze topje. Redelijk groot. Mooi gebouwd. Dat is het zo wat. Vraag me niet wat voor kleur haar ogen hebben, hoe haar lippen er uitzien en of ze wenkbrauwen heeft. Ik weet het niet. Ik was bezopen en in discotheken zie je niet wat je overdag ziet. Ik was niet van plan om haar te kussen, het gebeurde gewoon. Ik stond al de hele avond bij Nicolas en andere kennissen. We amuseerden ons, we dansten en we lachten. Uren gingen voorbij en plots stond zij daar. Nicolas danste als een gek voor haar voeten en ze staarde hem aan. Had hij haar gekust dan had ze het niet erg gevonden leek me. Maar hij deed het niet. We dansten verder en de minuten tikten voorbij. Ik was in de mood: in de mood om te drinken, in de mood om te dansen, in de mood om onnozel te doen.
Niet onlogisch, want ik had de avond ervoor maar liefst 11 uren Bob gespeeld. Als wederdienst voor mijn vrienden, die me al zoveel keren bezopen hebben rondgevoerd en die, nu ik zelf mijn rijbewijs heb, eindelijk eens de losgelaten passagiers kunnen spelen. Ze kropen met 3 in mijn Ford Fiesta, rond 6 uur 's avonds, om er weer uit te strompelen rond 5 uur 's morgens. Het was één van de langste avonden van mijn leven. Een "avondje uit" door de ogen van een Bob biedt een totaal ander perspectief dan door de ogen van drie olijke dronkaards. Bovendien was ik moe en hadden we eerst een voetbalmatch bekeken in de bijtende koude.
Ik heb die avond en nacht ongeveer 10 cola's gedronken en 10 plat waters: "Er zijn veel alcoholcontroles", zei iedereen al de ganse week en ik had geen zin om mijn rijbewijs te verliezen tijdens mijn eerste nacht uit met de auto. Dus dronk ik plichtbewust water en cola, en weigerde ik pinten van vrienden die zich zogezegd hadden vergist van bestelling. De eerste gevolgen van dat smaakloos drinken lieten niet lang op zich wachten: mijn blaas liep snel vol en ik moest "pissen". Het was het begin van een marathon aan plaspauzes, want eens ik 1 keer moet plassen, kan ik niet meer stoppen. Het was een marteling.
Daardoor dus dat ik dag erna op alle vlakken in de mood was. Ik begon met het meisje te dansen en dan bedoel ik niet de salsa of de chachacha, maar eerder 'dirty dancing'. Het klikte en we raakten aan de praat. Ik nam haar stevig vast en knuffelde haar. Ze genoot ervan zei ze, want ze miste "geborgenheid". Ik ging op een barkruk zitten en voor ik het goed en wel besefte, begonnen we te zoenen. Ze was een jaar ouder dan mij, waardoor ik mij weer een puber voelde: ik stond speeksel uit te wisselen in een discotheek voor de neus van mijn vrienden en dan nog met een meisje dat ouder is dan ik.
Toen we weer rechtstonden raakte ik aan de praat met een vriendin van een collega. Dat werd me door "mijn vlam" niet in dankbaarheid afgenomen. Ze zei me dat ik geen respect had door haar daar zo lang te laten staan en dat ze geen zin heeft in spelletjes spelen en blalala. Ik kreeg plots een déjà-entendu. Toch niet weer: je kust iemand, je hebt die persoon al 6 zinnen horen zeggen en voor je het weet is dit al verkeerd en dat al slecht. Ik suste haar wat. Ik wist van mijzelf dat ik totaal geen serieuze bedoelingen had. Ik ben net uit mijn vorige relatie gestapt omdat we constant ruzie maakten door en voor dergelijke dingen. Ik vertelde het haar nog niet, maar streek de plooien glad. Nicolas vond het welletjes geweest, hij wilde naar huis want hij had nog drie uren slaap voor hij weer naar zijn werk moest. Ik nam afscheid van het meisje met een minutenlange kus. Ik wreef over haar heupen, liet mijn vingers subtiel haar borsten aanraken en legde mijn hand op haar gezicht. Ik had het zo gemist, het voelde allemaal zo intens aan.
Ik had haar nummer en haar naam. Zij had niets. Het was dus gemakkelijk geweest om het hierbij te laten. Toch stuurde ik haar een slaapwelbericht. Ik had gedronken en ik ben geen slecht mens. "Slaap zacht, I will dream of your lips".
De volgende dag had ik, toen ik wakker werd, al twee berichten van haar. Later op de dag een derde. "Dat ze me dicht bij haar wilde, dat ze mijn lippen miste en wilde rusten in mijn armen."
Ik liet niets weten. Ze belde. Ik nam niet op. Ze stuurde nog een bericht om haar ongenoegen te uiten. Ik liet niets weten. Ze belde met een ander telefoonnummer. (Dat zag ik achteraf toen ik het nummer had opgezocht).
De dag erna stuurde ik haar een bericht. "Dat het een fijne avond was geweest. En dat ik het leuk vond haar te hebben ontmoet. Maar dat ik net uit een relatie kom en nu niets serieus kan hebben en of ze dat begreep?"
Ze stuurde terug "ok."
Ik schrok. Was dit het? Geen verwijten? Geen andere tirades? Ik kon het niet geloven: "Ok punt', zonder meer.
Toen kreeg ik nog een bericht. "Je hebt mijn nummer en mijn adres als je geborgenheid, liefde, eerlijkheid en vertrouwen wil. Nu moet ik verder doen, fijne dag verder."
Wow. Het is toch mogelijk om zulke situaties op een volwassen manier op te lossen als er een beetje goodwill is van beide kanten. Dat is lang geleden.