woensdag 20 oktober 2010

Bedrieger (1)

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn lief bedrogen. Ja, ik bewandel al meer dan drie maanden niet langer het Pad van de Vrijheid. Ik ben opnieuw gebonden of "in een relatie" zoals Facebook het vermeldt.
Of ik ze graag zie? Ja, ik denk het wel... Als ze er niet is, mis ik ze en denk ik aan haar en als ze er wel is wil ik haar kusjes geven, haar vastnemen, met haar praten, plezier maken...
Ik probeer haar ook mijn liefde te tonen: ik stuur haar lieve sms'jes, bel haar geregeld, verras haar met een mailtje of een kaartje, betaal haar drankjes of ons restaurantbezoekje, geef haar complimentjes, voer haar van haar huis naar mijn huis en terug en ik gebruik tal van verkleinwoordjes omdat ze me zo verliefd maakt.
Waarom ik ze dan bedrieg? Geen idee... ik ben niet van nature een slecht, gewetenloos en gevoelloos mens, dat weet ik. Misschien neem ik het gewoon allemaal niet meer zo serieus.
Mijn eerste serieuze relatie begon ik toen ik 17 was. Die duurde welgeteld drie jaar. Hoewel de verliefdheid al een jaar over was en we tevergeefs bleven zoeken naar oplossingen, heb ik haar nooit iets misdaan. Ze was niet zo mooi als mijn twee andere exen-in-spe, maar ze had inhoud, een mooie persoonlijkheid en dat maakte haar ook echt "knap" in mijn ogen. Maar na twee jaar zag ik in dat er meer nodig is dan alleen dat innerlijke. Mensen die zeggen dat het innerlijk telt en belangrijk is hebben zeker een punt, maar zonder fysieke aantrekkingskracht blijft het sprookje ook niet duren.
Met mijn tweede vriendin, Laura, was ik iets meer dan een jaar samen. Onze relatie was één van extremen: hoog oplaaiende ruzies en intense, hevige passie. Doordat er altijd wel iets was, interesseerde de rest van de wereld mij gewoon niet meer. Ik voelde me ofwel gebroken en verloren door haar, ofwel herboren en in de zevende hemel. Meestal was het toch dat eerste. Kennissen zeiden dat ik was veranderd, stiller was geworden. Maar ik heb haar nooit belogen of bedrogen.
Na haar volgde Elise, mijn recentste ex-vriendin. Zij wantrouwde mij vanaf dag 1, omdat ze zag dat ik nog lang niet alles had verwerkt. Omdat ze zag dat Laura mijn grote liefde was geweest. Omdat ik haar zoveel had verteld over Laura en ze zichzelf altijd met haar wilde vergelijken. Meer dan twee jaar lang - zelfs tot op vandaag - bleef ze mij beschuldigen van contact met haar. Dat ik met haar chatte, sms'te en zelfs afsprak. En dat ik haar zeker al met Laura had bedrogen. Wist ze de waarheid maar: ik heb na die eerste maanden alle contact met Laura stopgezet en haar twee jaar genegeerd.
Ik heb alles samen bijna 7 jaar "in een relatie" geweest, en nooit heb ik één van hen bedrogen. Zelfs tijdens mijn apenjaren, wanneer mijn klasgenoten en voetbalvrienden het bont en wild maakten op fuiven met drank, sigaretten en met meisjes, hield ik me altijd redelijk deftig. Ik ging wel voort en deed wel "stoer", maar ik heb voor geen enkele vrouwelijke verleiding gezwicht. Achteraf knaagde dat soms wel. Sommige meisjes waren ontzettend mooi, anderen ontzettend geestig. En telkens deed ik niets, liet ik ze gaan, weigerde ik van het ijzer te smeden terwijl het heet was. Na verloop van tijd werd dat frustrerend, omdat je beseft dat je jong bent en je van je jonge dagen moet profiteren. Later kan je nog serieus genoeg zijn, dacht ik dan.
Waarschijnlijk was mijn goed gedrag te danken aan mijn geloof in de liefde. Het geloof dat ik eindelijk de ware had gevonden en dat, als ik iets mispeuterde, daar mijn ganse leven spijt van zou hebben.
Tot twee weekends geleden. Toen heb ik in De Discotheek gekust met een meisje dat ik enkele weken voordien had leren kennen. De dag erna voelde ik mijn ontzettend schuldig. Ik vertelde het aan het meisje in kwestie en nam me voor dat het een eenmalige uitschuiver was, een stomme samenloop van omstandigheden. Het zou ons geheimpje blijven en we zouden allebei doordoen met onze relatie (ja, ook zij heeft een relatie). Maar afgelopen weekend kuste ik haar opnieuw. Het is sterker dan mezelf en vanavond heb ik met haar afgesproken. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

7 reacties:

  1. Ai compadre, zo'n dingen eindigen maar met één ding he: miserie! Ik voelde mij al schuldig toen ik mezelf betrapte op het gretig lezen van deze post... :/ :D

    BeantwoordenVerwijderen
  2. :) ik heb geen idee hoe het zal aflopen en ik wil er niet aan denken, maar inderdaad, veel goeds zal er niet uit voortvloeien vrees ik..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is spannend....voor even en dan ben je het weer beu.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik denk dat het zal spannend blijven tot het misloopt..

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb het haar ondertussen al gezegd, omdat meer en meer mensen het te weten kwamen. Mja, ze begrijpt het wel, maar ik denk niet dat ik zo verder kan..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tja. Een relatie hebben heeft zo zijn voor- en nadelen. Je moet veel vrijheid afgeven, maar krijgt er wel andere dingen voor terug. En het is altijd: wat je niet hebt, wil je.

    BeantwoordenVerwijderen