Bedrieger (2)

Het gaat van kwaad naar erger met mij.

Met het meisje waarover ik de vorige keer sprak, Clara, heb ik al een tweetal keer afgesproken. Ik zie ze ook geregeld in De Discotheek. Dan staan we een ganse avond bij elkaar, wat te praten, te drinken en te dansen. Voor onze omgeving oogt het allemaal onschuldig, maar als onze blikken elkaar kruisen, zijn die veelzeggend. Het zijn geen ondeugende blikken of speelse knipogen, maar blikken die een verlangen uitdrukken, het verlangen om bij elkaar te kunnen zijn en te doen wat we willen. Elkaar vastnemen, elkaar innig kussen, elkaar niet meer loslaten.

Ondertussen heeft ze ook al een punt gezet achter haar relatie, een beslissing die ik niet kan nemen met mijn vriendin. Zij was hem beu, ze ergerde zich aan zijn gedrag en ze voelde dat hij niet was wat ze zocht.
Ik heb haar gezegd dat bij mij alles goed gaat. En zo is het ook. De weinige momenten dat Esther en ik samen zijn, amuseren we ons te pletter. We doen leuke dingen, voelen ons tot over onze oren verliefd, hebben zalige seks en maken nooit ruzie. Ze is 6 jaar jonger dan mij en toch word ik nauwelijks met die "kloof" geconfronteerd. Oké, ze studeert nog en gaat af en toe nog naar fuiven met haar giechelende vriendinnen, maar als we samen zijn, zitten we precies op dezelfde golflengte. Dan voel ik me zorgeloos en gelukkig.
Toch is er ook nog de andere kant van de medaille. Haar ouders zijn namelijk regelrechte dictators. Tijdens de week mag ik ze niet zien en in het weekend alleen op vrijdag en op zaterdag. En dan moet ze nog verschrikkelijk vroeg thuis zijn. De zaterdagmorgen werkt ze in een bakkerij, dus gaat ze de vrijdagnacht meestal rond 1 uur naar huis. Op zaterdag moet ze om 2u30 's nachts thuis zijn.. ik denk dat ze één van de weinige studentes is die nog zulke kinderachtige regels krijgt opgelegd. Bijgevolg breng ik ze altijd correct op tijd naar huis, om drama met haar ouders te ontlopen, en ga ik erna nog weg met mijn vrienden.

Vrijdag was het weer van dat.

Toen ik aankwam in het café waar ik bijna ieder weekend vertoef, zat de sfeer er al goed in. Er was veel volk, leuke muziek en veel mensen die ik ken. Elise was er ook, samen met een donkerharig meisje. Ik vroeg aan Elise wie ze was. "Ik heb er mee in de lagere school gezeten", zei ze. "We komen net van een klasreünie." Ze hadden elkaar al meer dan vier jaar niet gezien.
De avond kabbelde voort en ik raakte aan de praat met het meisje. Ze studeerde criminologie en flirten was haar niet vreemd. Ook haar sarcastische uitlatingen bevielen mij wel. Hoe meer we dronken, hoe losser de sfeer werd. "Kom gaan we neuken", zei ze lacherig. "Haha, oké, kom we zijn weg", repliceerde ik. Ze was niet op haar mond gevallen, maar ik nam haar voorstellen met een korreltje zout. Ze daagde me duidelijk uit om te kijken hoe ik zou reageren.
Elise begon zich lichtjes nerveus te maken. Haar gezicht sprak geen boekdelen, maar op zijn minst toch enkele bladzijden, daarvoor ken ik haar te goed.
Het café liep langzaam leeg. Ik zei Elise dat ze er niets moest achter zoeken. Ze antwoordde heel stoer: "Het zou me toch niet kunnen schelen als jij en Heleen kussen."
Toen ook Elise was vertrokken en kort erna nog enkele van mij vrienden, bleef ik alleen met Heleen over. We zaten op een barkruk in een hoekje, recht tegenover elkaar, zij met haar knieën een klein beetje tussen mijn benen. Het was al 6 uur gepasseerd. Ze stak een Tic Tac in haar mond.
Wat erna allemaal is gezegd, herinner ik me niet meer exact, maar op een gegeven moment deed ze het lumineuze voorstel om het Tic Tacje via haar mond door te geven aan mij. Ze daagde me alweer uit, in de veronderstelling dat ik het niet zou durven. Maar ik ging akkoord. Toen twijfelde ze zelf. De spanning steeg.
"Oké dan", zei ze uiteindelijk, "maar heel snel, zodat onze lippen elkaar bijna niet raken, dan heb je tenminste jouw vriendin niet echt bedrogen." Ze knipoogde. We brachten onze lippen naar elkaar toe en in een mum van tijd was het gebeurd. En nog eens. En nog eens. En uiteindelijk was de Tic Tac verdwenen en zaten we elkaar innig te kussen in het bijna lege café. Met veel lippen en een beetje tong, want zo kust ze graag, zei ze.
Ze nam rond 8 uur de trein die ze moest halen en ik reed half bezopen naar huis. Vooraleer ik in slaap dommelde, galmden de woorden die ze zei - toen ze afscheid nam aan het station - door mijn gedachten: "Zo stom dat je een lief hebt."