Gunther

Bedrieger (2)

2010-11-04T11:43:00.021+01:00

Het gaat van kwaad naar erger met mij.

Met het meisje waarover ik de vorige keer sprak, Clara, heb ik al een tweetal keer afgesproken. Ik zie ze ook geregeld in De Discotheek. Dan staan we een ganse avond bij elkaar, wat te praten, te drinken en te dansen. Voor onze omgeving oogt het allemaal onschuldig, maar als onze blikken elkaar kruisen, zijn die veelzeggend. Het zijn geen ondeugende blikken of speelse knipogen, maar blikken die een verlangen uitdrukken, het verlangen om bij elkaar te kunnen zijn en te doen wat we willen. Elkaar vastnemen, elkaar innig kussen, elkaar niet meer loslaten.

Ondertussen heeft ze ook al een punt gezet achter haar relatie, een beslissing die ik niet kan nemen met mijn vriendin. Zij was hem beu, ze ergerde zich aan zijn gedrag en ze voelde dat hij niet was wat ze zocht.
Ik heb haar gezegd dat bij mij alles goed gaat. En zo is het ook. De weinige momenten dat Esther en ik samen zijn, amuseren we ons te pletter. We doen leuke dingen, voelen ons tot over onze oren verliefd, hebben zalige seks en maken nooit ruzie. Ze is 6 jaar jonger dan mij en toch word ik nauwelijks met die "kloof" geconfronteerd. Oké, ze studeert nog en gaat af en toe nog naar fuiven met haar giechelende vriendinnen, maar als we samen zijn, zitten we precies op dezelfde golflengte. Dan voel ik me zorgeloos en gelukkig.
Toch is er ook nog de andere kant van de medaille. Haar ouders zijn namelijk regelrechte dictators. Tijdens de week mag ik ze niet zien en in het weekend alleen op vrijdag en op zaterdag. En dan moet ze nog verschrikkelijk vroeg thuis zijn. De zaterdagmorgen werkt ze in een bakkerij, dus gaat ze de vrijdagnacht meestal rond 1 uur naar huis. Op zaterdag moet ze om 2u30 's nachts thuis zijn.. ik denk dat ze één van de weinige studentes is die nog zulke kinderachtige regels krijgt opgelegd. Bijgevolg breng ik ze altijd correct op tijd naar huis, om drama met haar ouders te ontlopen, en ga ik erna nog weg met mijn vrienden.

Vrijdag was het weer van dat.

Toen ik aankwam in het café waar ik bijna ieder weekend vertoef, zat de sfeer er al goed in. Er was veel volk, leuke muziek en veel mensen die ik ken. Elise was er ook, samen met een donkerharig meisje. Ik vroeg aan Elise wie ze was. "Ik heb er mee in de lagere school gezeten", zei ze. "We komen net van een klasreünie." Ze hadden elkaar al meer dan vier jaar niet gezien.
De avond kabbelde voort en ik raakte aan de praat met het meisje. Ze studeerde criminologie en flirten was haar niet vreemd. Ook haar sarcastische uitlatingen bevielen mij wel. Hoe meer we dronken, hoe losser de sfeer werd. "Kom gaan we neuken", zei ze lacherig. "Haha, oké, kom we zijn weg", repliceerde ik. Ze was niet op haar mond gevallen, maar ik nam haar voorstellen met een korreltje zout. Ze daagde me duidelijk uit om te kijken hoe ik zou reageren.
Elise begon zich lichtjes nerveus te maken. Haar gezicht sprak geen boekdelen, maar op zijn minst toch enkele bladzijden, daarvoor ken ik haar te goed.
Het café liep langzaam leeg. Ik zei Elise dat ze er niets moest achter zoeken. Ze antwoordde heel stoer: "Het zou me toch niet kunnen schelen als jij en Heleen kussen."
Toen ook Elise was vertrokken en kort erna nog enkele van mij vrienden, bleef ik alleen met Heleen over. We zaten op een barkruk in een hoekje, recht tegenover elkaar, zij met haar knieën een klein beetje tussen mijn benen. Het was al 6 uur gepasseerd. Ze stak een Tic Tac in haar mond.
Wat erna allemaal is gezegd, herinner ik me niet meer exact, maar op een gegeven moment deed ze het lumineuze voorstel om het Tic Tacje via haar mond door te geven aan mij. Ze daagde me alweer uit, in de veronderstelling dat ik het niet zou durven. Maar ik ging akkoord. Toen twijfelde ze zelf. De spanning steeg.
"Oké dan", zei ze uiteindelijk, "maar heel snel, zodat onze lippen elkaar bijna niet raken, dan heb je tenminste jouw vriendin niet echt bedrogen." Ze knipoogde. We brachten onze lippen naar elkaar toe en in een mum van tijd was het gebeurd. En nog eens. En nog eens. En uiteindelijk was de Tic Tac verdwenen en zaten we elkaar innig te kussen in het bijna lege café. Met veel lippen en een beetje tong, want zo kust ze graag, zei ze.
Ze nam rond 8 uur de trein die ze moest halen en ik reed half bezopen naar huis. Vooraleer ik in slaap dommelde, galmden de woorden die ze zei - toen ze afscheid nam aan het station - door mijn gedachten: "Zo stom dat je een lief hebt."

Bedrieger (1)

2010-10-20T10:56:00.011+02:00

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn lief bedrogen. Ja, ik bewandel al meer dan drie maanden niet langer het Pad van de Vrijheid. Ik ben opnieuw gebonden of "in een relatie" zoals Facebook het vermeldt.

Of ik ze graag zie? Ja, ik denk het wel... Als ze er niet is, mis ik ze en denk ik aan haar en als ze er wel is wil ik haar kusjes geven, haar vastnemen, met haar praten, plezier maken...

Ik probeer haar ook mijn liefde te tonen: ik stuur haar lieve sms'jes, bel haar geregeld, verras haar met een mailtje of een kaartje, betaal haar drankjes of ons restaurantbezoekje, geef haar complimentjes, voer haar van haar huis naar mijn huis en terug en ik gebruik tal van verkleinwoordjes omdat ze me zo verliefd maakt.

Waarom ik ze dan bedrieg? Geen idee... ik ben niet van nature een slecht, gewetenloos en gevoelloos mens, dat weet ik. Misschien neem ik het gewoon allemaal niet meer zo serieus.

Mijn eerste serieuze relatie begon ik toen ik 17 was. Die duurde welgeteld drie jaar. Hoewel de verliefdheid al een jaar over was en we tevergeefs bleven zoeken naar oplossingen, heb ik haar nooit iets misdaan. Ze was niet zo mooi als mijn twee andere exen-in-spe, maar ze had inhoud, een mooie persoonlijkheid en dat maakte haar ook echt "knap" in mijn ogen. Maar na twee jaar zag ik in dat er meer nodig is dan alleen dat innerlijke. Mensen die zeggen dat het innerlijk telt en belangrijk is hebben zeker een punt, maar zonder fysieke aantrekkingskracht blijft het sprookje ook niet duren.

Met mijn tweede vriendin, Laura, was ik iets meer dan een jaar samen. Onze relatie was één van extremen: hoog oplaaiende ruzies en intense, hevige passie. Doordat er altijd wel iets was, interesseerde de rest van de wereld mij gewoon niet meer. Ik voelde me ofwel gebroken en verloren door haar, ofwel herboren en in de zevende hemel. Meestal was het toch dat eerste. Kennissen zeiden dat ik was veranderd, stiller was geworden. Maar ik heb haar nooit belogen of bedrogen.

Na haar volgde Elise, mijn recentste ex-vriendin. Zij wantrouwde mij vanaf dag 1, omdat ze zag dat ik nog lang niet alles had verwerkt. Omdat ze zag dat Laura mijn grote liefde was geweest. Omdat ik haar zoveel had verteld over Laura en ze zichzelf altijd met haar wilde vergelijken. Meer dan twee jaar lang - zelfs tot op vandaag - bleef ze mij beschuldigen van contact met haar. Dat ik met haar chatte, sms'te en zelfs afsprak. En dat ik haar zeker al met Laura had bedrogen. Wist ze de waarheid maar: ik heb na die eerste maanden alle contact met Laura stopgezet en haar twee jaar genegeerd.

Ik heb alles samen bijna 7 jaar "in een relatie" geweest, en nooit heb ik één van hen bedrogen. Zelfs tijdens mijn apenjaren, wanneer mijn klasgenoten en voetbalvrienden het bont en wild maakten op fuiven met drank, sigaretten en met meisjes, hield ik me altijd redelijk deftig. Ik ging wel voort en deed wel "stoer", maar ik heb voor geen enkele vrouwelijke verleiding gezwicht. Achteraf knaagde dat soms wel. Sommige meisjes waren ontzettend mooi, anderen ontzettend geestig. En telkens deed ik niets, liet ik ze gaan, weigerde ik van het ijzer te smeden terwijl het heet was. Na verloop van tijd werd dat frustrerend, omdat je beseft dat je jong bent en je van je jonge dagen moet profiteren. Later kan je nog serieus genoeg zijn, dacht ik dan.

Waarschijnlijk was mijn goed gedrag te danken aan mijn geloof in de liefde. Het geloof dat ik eindelijk de ware had gevonden en dat, als ik iets mispeuterde, daar mijn ganse leven spijt van zou hebben.

Tot twee weekends geleden. Toen heb ik in De Discotheek gekust met een meisje dat ik enkele weken voordien had leren kennen. De dag erna voelde ik mijn ontzettend schuldig. Ik vertelde het aan het meisje in kwestie en nam me voor dat het een eenmalige uitschuiver was, een stomme samenloop van omstandigheden. Het zou ons geheimpje blijven en we zouden allebei doordoen met onze relatie (ja, ook zij heeft een relatie). Maar afgelopen weekend kuste ik haar opnieuw. Het is sterker dan mezelf en vanavond heb ik met haar afgesproken. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

Een jaar later...

2010-10-14T10:20:00.004+02:00

Ongeveer een jaar geleden ben ik gestart met deze blog. Mijn ex-vriendin Elise en ik waren, na een energievretende relatie van meer dan twee jaar, net uit elkaar en ik startte een nieuw leven, op het pad van de Vrijheid. Ik ging uit tot de vroege uurtjes, ontmoette nieuwe mensen en deed alles waar ik zin in had.

Ik ging naar plaatsen waar ik nog nooit was geweest; ik dronk liters bier, vodka-orange, gin gini, cocktails en ook plat water; ik ging uit de bol op festivals, dorpsfeesten, optredens; ik reisde naar een eiland met mijn beste vrienden om nog meer te feesten; en ik kuste met welgeteld 10 meisjes, had seks met 4 van hen en ik ben sinds iets meer dan drie maanden samen met het voorlaatste meisje waarmee ik heb gezoend.

Er is dus heel wat gebeurd in die twaalf maanden en misschien is het ergens wel jammer dat ik niet alles ben blijven bijhouden, maar dat was gewoon onmogelijk geweest. Het was tot nu toe de gekste en meest labiele periode uit mijn leven, met tal van stemmingswisselingen, absurde plannen, gekke ideeën en domme beslissingen...

Ik zal proberen om de komende weken enkele episodes uit het afgelopen jaar te reconstrueren, voor mezelf, voor later en voor wie het graag leest...

Het kerstbal

2009-12-16T14:28:00.007+01:00

Ik ben nu al meer dan vier maanden vrijgezel en ik moet zeggen dat ik al het een en ander heb beleefd. Tal van mensen kruisten mijn pad, nachten duurden tot vroeg in de morgen, bier en sterke dranken vloeiden rijkelijk, meisjes kusten mijn lippen... Het leven als vrijgezel is decadent en vluchtig.
Het begon allemaal enkele dagen voor ik vertrok naar Praag. Toen was er een groot kerstbal in onze buurt. Veel mensen die ik ken waren aanwezig. Mijn vrienden en ik waren al beschonken vooraleer we toekwamen en daar kochten we meteen elk voor 45 euro drankbonnen. 45 euro is niet veel geld als je een fulltime job hebt en nog thuis woont.
Mijn ex-lief Elise en mijn ex-ex-lief Laura waren ook aanwezig op het bal. Elise had me de dag ervoor gezegd dat ik uit haar buurt moest blijven. Een aantal weken later wist ik waarom: ze had die avond haar pijlen gericht op een vroegere kennis van mij en ze zou ermee kussen. Ze was er zelfs 3 dagen mee samen, maar toen liet hij haar voor wat ze was, omdat hij zogezegd niet klaar was voor een serieuze relatie. Toen begreep ik waarom ze mij bijna een maand had genegeerd, maar kort erna toch opnieuw contact had gezocht.
Soit, dat wist ik toen nog niet en dus deed ik zoals ze vroeg: zo ver mogelijk uit haar buurt blijven. Nicolas, Anthony en ik maakten plezier met enkele kennissen van Nicolas en de sfeer zat er meteen goed in. Ik kon het goed vinden met Suzanne, een meisje dat Nicolas al kent van kleins af aan. Ze zag er goed uit en we werden steeds losser. Doordat zij een vip-ticket had, kon ze alle dranken bestellen die ze wilde. Ik dronk haar Bacardi-cola uit omdat ze genoeg had. We begaven ons stilaan in hogere sferen. Ik rookte een sigaar die ik aangeboden kreeg van iemand die in onze buurt stond. Alle beslommeringen en zorgen uit het alledaagse bestaan gingen in de rook op. Er was alleen nog een gevoel van vrijheid en geluk en bij iedere druppel alcohol werden we vrolijker en vrolijker. Suzanne wilde sigaretten en ik ging met haar mee. We wandelen naar een nachtwinkel in de buurt. We hielden elkaar recht, lachten, namen elkaar vast. Toen we terugkeerden, wilde ze mij meenemen naar de vip-zone, maar ik had geen vip-bandje en ik betwijfelde of we langs de portier zouden geraken. Ze liep voorop en sleurde mij mee aan mijn pols, op hoop van zegen. Maar de portier had alles doorzien, ik mocht niet binnen. Suzanne haalde dan maar haar charmes uit de kast bij de jonge kerel die de bandjes uitdeelde. Ze kende hem en keek hem smekend aan. Ik stelde mij zelfzeker op en vertelde geïrriteerd dat mijn armbandje van mijn pols was gerukt en dat ik al eens binnen was geweest. En dat ik niet van plan was om nog eens te betalen. Ik somde wat namen op van mensen die ik in de vip-zone kende en of hij ze anders eens wilde roepen. De kerel plooide, hij gaf me een bandje en ik was binnen.
Vanaf toen ging het allemaal vrij vlug. Ik begaf me in het paradijs: op stap met een mooi, leuk meisje, alle dranken gratis en zalige muziek. Ik danste, danste en bleef dansen met haar. En naast haar. En rond haar. En tegen haar. En we kusten, terwijl we dansten, we kusten en we bleven kussen en het leek alsof we uren kusten. En ik dronk vodkas en ik dronk redbulls en ik dronk alles door elkaar en ik liep schever dan de toren van Pisa.
Toen begaf ik me opnieuw naar de gewone zaal, want ik was Suzanne kwijt. Mijn vrienden zagen me naar hen toe strompelen en ze zagen meteen dat ik in een vergevorderde toestand van dronkenschap was. Het moet rond vijf uur zijn geweest. Net op dat moment passeerde mijn ex Elise, ze was op weg naar de uitgang. Ik heb ze niet gezien, maar Nicolas hield me op dat moment staande en vertelde het me achteraf. Dat werd later ook nog eens door Elise zelf bevestigd en ze bestempelde me meteen als zielig en marginaal.
Toen zei ik tegen Nicolas dat ik terug moest, dat ik Suzanne moest terugvinden. Ik keerde terug en ik zag haar staan bij haar broer. Ze had haar schoenen uitgedaan en zag er verwaaid en dronken uit. Ik sprak met haar en stelde voor om eens naar buiten te gaan. Het delirium was nog niet voorbij.
We wandelden door de straten en plotseling zag ik een donkere oprit naast een halfopen woning. We begaven ons langs het huis, richting de duisternis en hielden halt achter de hoek. We praatten wat en kusten. Ik deed haar topje omhoog en daarna haar beha. Ik kuste haar borsten en haar tepels alsof het jaren was geleden dat ik zoiets had gezien en gekust. Ik liet mijn hand glijden in haar broek en onderbroek. Was ik niet zo zat geweest dan was er waarschijnlijk nog meer gebeurd.. of misschien helemaal niets.
We keerden terug en ik had nauwelijks nog besef van tijd en plaats. Suzanne nam afscheid en verdween, mijn gsm was uitgevallen en mijn vrienden waren onvindbaar. Ik zag mijn neef staan en hij trakteerde mij op een hamburger. Het enige wat me nog te doen stond was de trein naar huis te nemen. Hij zei dat hij me zou voeren naar het station, maar eerst trokken we nog met twee vrienden naar een appartement van 1 van hen. Ik nam plaats in een sofa en voelde me knock out. Een kerel legde drie lijntjes cocaïne op een kast en snoof ze op. "Waar ben ik nu weer beland?", galmde door mijn kop. Kort daarna reed mijn neef me naar het station. De trein van 8 uur 's morgens kon ik nemen, dat was nog een half uur wachten. Ik voelde mijn binnengeslokte hamburger draaien en keren in mijn maag. Het werd onhoudbaar. Gelukkig was ik alleen op het perron, toen ik mijn hamburger eruit kotste. Het is één van de enige keren dat ik heb moeten kotsen door een teveel aan drank of eten tijdens het uitgaan, ik was dus in een zeer dronken toestand voor mijn doen.
Ik stapte op de trein en viel in slaap, want toen de trein tot stilstand kwam op mijn bestemming maakte er mij een onbekende man wakker, gelukkig! Ik fietste nog naar huis en begaf me naar mijn bed. Het was de voorbode geweest van een loodzware driedaagse in Praag. De volgende dag schrok ik wakker. In de zak van mijn jas vond ik nog meer dan 20 drankbonnen.

I kissed a girl and I liked it

2009-12-02T22:12:00.008+01:00

Ik weet niet meer goed hoe ze eruit zag. Lang zwart haar. Roze topje. Redelijk groot. Mooi gebouwd. Dat is het zo wat. Vraag me niet wat voor kleur haar ogen hebben, hoe haar lippen er uitzien en of ze wenkbrauwen heeft. Ik weet het niet. Ik was bezopen en in discotheken zie je niet wat je overdag ziet. Ik was niet van plan om haar te kussen, het gebeurde gewoon. Ik stond al de hele avond bij Nicolas en andere kennissen. We amuseerden ons, we dansten en we lachten. Uren gingen voorbij en plots stond zij daar. Nicolas danste als een gek voor haar voeten en ze staarde hem aan. Had hij haar gekust dan had ze het niet erg gevonden leek me. Maar hij deed het niet. We dansten verder en de minuten tikten voorbij. Ik was in de mood: in de mood om te drinken, in de mood om te dansen, in de mood om onnozel te doen.
Niet onlogisch, want ik had de avond ervoor maar liefst 11 uren Bob gespeeld. Als wederdienst voor mijn vrienden, die me al zoveel keren bezopen hebben rondgevoerd en die, nu ik zelf mijn rijbewijs heb, eindelijk eens de losgelaten passagiers kunnen spelen. Ze kropen met 3 in mijn Ford Fiesta, rond 6 uur 's avonds, om er weer uit te strompelen rond 5 uur 's morgens. Het was één van de langste avonden van mijn leven. Een "avondje uit" door de ogen van een Bob biedt een totaal ander perspectief dan door de ogen van drie olijke dronkaards. Bovendien was ik moe en hadden we eerst een voetbalmatch bekeken in de bijtende koude.
Ik heb die avond en nacht ongeveer 10 cola's gedronken en 10 plat waters: "Er zijn veel alcoholcontroles", zei iedereen al de ganse week en ik had geen zin om mijn rijbewijs te verliezen tijdens mijn eerste nacht uit met de auto. Dus dronk ik plichtbewust water en cola, en weigerde ik pinten van vrienden die zich zogezegd hadden vergist van bestelling. De eerste gevolgen van dat smaakloos drinken lieten niet lang op zich wachten: mijn blaas liep snel vol en ik moest "pissen". Het was het begin van een marathon aan plaspauzes, want eens ik 1 keer moet plassen, kan ik niet meer stoppen. Het was een marteling.
Daardoor dus dat ik dag erna op alle vlakken in de mood was. Ik begon met het meisje te dansen en dan bedoel ik niet de salsa of de chachacha, maar eerder 'dirty dancing'. Het klikte en we raakten aan de praat. Ik nam haar stevig vast en knuffelde haar. Ze genoot ervan zei ze, want ze miste "geborgenheid". Ik ging op een barkruk zitten en voor ik het goed en wel besefte, begonnen we te zoenen. Ze was een jaar ouder dan mij, waardoor ik mij weer een puber voelde: ik stond speeksel uit te wisselen in een discotheek voor de neus van mijn vrienden en dan nog met een meisje dat ouder is dan ik.
Toen we weer rechtstonden raakte ik aan de praat met een vriendin van een collega. Dat werd me door "mijn vlam" niet in dankbaarheid afgenomen. Ze zei me dat ik geen respect had door haar daar zo lang te laten staan en dat ze geen zin heeft in spelletjes spelen en blalala. Ik kreeg plots een déjà-entendu. Toch niet weer: je kust iemand, je hebt die persoon al 6 zinnen horen zeggen en voor je het weet is dit al verkeerd en dat al slecht. Ik suste haar wat. Ik wist van mijzelf dat ik totaal geen serieuze bedoelingen had. Ik ben net uit mijn vorige relatie gestapt omdat we constant ruzie maakten door en voor dergelijke dingen. Ik vertelde het haar nog niet, maar streek de plooien glad. Nicolas vond het welletjes geweest, hij wilde naar huis want hij had nog drie uren slaap voor hij weer naar zijn werk moest. Ik nam afscheid van het meisje met een minutenlange kus. Ik wreef over haar heupen, liet mijn vingers subtiel haar borsten aanraken en legde mijn hand op haar gezicht. Ik had het zo gemist, het voelde allemaal zo intens aan.
Ik had haar nummer en haar naam. Zij had niets. Het was dus gemakkelijk geweest om het hierbij te laten. Toch stuurde ik haar een slaapwelbericht. Ik had gedronken en ik ben geen slecht mens. "Slaap zacht, I will dream of your lips".
De volgende dag had ik, toen ik wakker werd, al twee berichten van haar. Later op de dag een derde. "Dat ze me dicht bij haar wilde, dat ze mijn lippen miste en wilde rusten in mijn armen."
Ik liet niets weten. Ze belde. Ik nam niet op. Ze stuurde nog een bericht om haar ongenoegen te uiten. Ik liet niets weten. Ze belde met een ander telefoonnummer. (Dat zag ik achteraf toen ik het nummer had opgezocht).
De dag erna stuurde ik haar een bericht. "Dat het een fijne avond was geweest. En dat ik het leuk vond haar te hebben ontmoet. Maar dat ik net uit een relatie kom en nu niets serieus kan hebben en of ze dat begreep?"
Ze stuurde terug "ok."
Ik schrok. Was dit het? Geen verwijten? Geen andere tirades? Ik kon het niet geloven: "Ok punt', zonder meer.
Toen kreeg ik nog een bericht. "Je hebt mijn nummer en mijn adres als je geborgenheid, liefde, eerlijkheid en vertrouwen wil. Nu moet ik verder doen, fijne dag verder."
Wow. Het is toch mogelijk om zulke situaties op een volwassen manier op te lossen als er een beetje goodwill is van beide kanten. Dat is lang geleden.

Stilte voor de plons

2009-11-19T13:39:00.001+01:00

Gênant vind ik het, op de pot zitten in het bijzijn van anderen. Is het nu op een school, op het werk of op andere openbare toiletten, bijna altijd is er wel iemand aanwezig en dan meestal nog op de pot naast je. Het liefste kak ik eens goed door, als ik dat zo mag zeggen. Vooral als het dringend is en mijn lichaam zo snel mogelijk verlost wil zijn van het verteerde eten in mijn darmen. En ik ben zeker niet de enige. Toch houd ik me dan in, probeer ik "het plonsen" zo lang mogelijk uit te stellen, liefst tot de persoon naast mij verdwenen is of totdat een overstemmend geluid het plonsen op de achtergrond verdringt.
Ik weet eigenlijk niet waarom, want iedereen kakt: ik kak, jij kakt, koningin Fabiola kakt, zelfs de mooiste en rijkste mensen kakken en vegen hun billen af. En sommigen zelfs meermaals per dag. Toch heb ik moeite, als ik in die afgesloten halve vierkante meter zit, om gewoon zorgeloos te kakken, zoals ik kak als ik alleen ben. Is het uit beleefdheid? Is het uit schaamte? Wat als je beiden straks buiten komt, elkaar in het gezicht kijkt, elkaar totaal niet kent, maar wel één van de intiemste en vuilste dingen met elkaar hebt gedeeld: het samen schijten op een pot. Wil je dan vermijden dat de andere je vluchtig zou aankijken en zou denken: "Aha, dat is dus de persoon die zo hevig kan schijten, die is waarschijnlijk rot vanbinnen."
Ik haat de stilte voor de plons, die oorverdovende stilte voor het moment dat je stront zal vallen. De persoon in het hokje naast je is volledig geconcentreerd op zijn wél stille onderneming, maar jij kan je niet meer houden, hij moet eruit. Plons. Plons. En nog een plons. De persoon in het hokje blijft ruisloos zitten. Nu ben je wel zeker dat één van beiden het toilet eerst moet verlaten, elkaar treffen bij het buitenkomen is not done.
Het zolang mogelijk inhouden van mijn kak is niet het enige onnatuurlijke aan mijn openbaar toiletbezoek. Het begint al bij het binnengaan van het hokje, als een ritueel. Ik bekijk eerst het water in de pot: ligt dat vol stront of andere viezigheden, dan ben ik stante pede naar een ander toilet. Vervolgens kijk ik naar de wc-bril: hangt er pis aan of verloren schaamhaar? Voor de zekerheid trek ik enkele vellen wc-papier af en veeg de omtrek van de bril schoon. Als de bril me toch niet proper lijkt, scheur ik nog eens vier slierten wc-papier af. Ik leg een sliert aan de bovenkant van de bril, één aan de onderkant en twee aan de zijkanten. Nu ben ik er zeker van dat ik mijn blote billen op de pot kan zetten, zonder dat er 20 soorten ureum aan mijn gat kleven. Een wc-bezoek moet ontspannend zijn, niet stresserend.
Daarna doe ik mijn ding. Bij het verlaten van het toilet probeer ik alles proper achter te laten, want je weet nooit dat iemand dje je kent net na je naar de pot gaat en dan denkt: "bwek, wat voor een viezerik is me dat". Uit persoonlijk ondervinding kan ik zeggen dat niet iedereen zo denkt.

Rijbewijs / Klotevader / Schijnheiligheid / Ex-ex-lief (2)

2009-11-18T12:26:00.002+01:00

Een tweetal weken terug schreef ik over 4 belangrijke wendingen die hadden plaats gevonden in mijn leven. Hier een stand van zaken:

* Ik heb mijn rijbewijs eindelijk afgehaald op het stadhuis. De openingsuren van het stadhuis zijn schandalig. In het weekend is het alleen de zaterdagmorgen open en tijdens de week op uren wanneer 90% van de bevolking werkt. Er zat dus niets anders op dan de zaterdagmorgen mijn rijbewijs af te halen. Om 10 uur ben ik opgestaan. Op karakter en dwars door de hel, want ik zat pas om 6 uur in mijn bed, na een avondje en nachtje zwaar doorzakken. Ik reed met mijn auto naar het stadhuis, een kort ritje, maar ik had het gevoel dat als de politie mij zou tegenhouden voor een alcoholtest, ik nog positief zou blazen. Met een houten kop en het verstand op nul wachtte ik mijn beurt af aan het loket en een klein kwartier later was ik officieel in het bezit van mijn rijbewijs, wat mij nu een volwaardig bestuurder maakt. Een halfuur later lag ik opnieuw in mijn bed, om pas wakker te worden om 15 uur 's middags.

* Mijn ex-vader heeft nog altijd geen teken van leven gegeven bij zijn moeder, mijn grootmoeder. Het mens kijkt de ganse dag lang door haar raam om te kijken of hij komt, als het ware wachtend op Godot. Het begint lichtjes mijn keel uit te hangen en als hij tegen eind november nog altijd niets van zich heeft laten horen, zal ik hem eens opbellen om mijn gedacht te zeggen. Wat een schande.

* Die kerel van de voetbal die denkt mijn ex-vriendin te kunnen charmeren, heeft een ongelukje gehad op de minivoetbal. Naar het schijnt is hij drie maanden buiten strijd en ik zie hem enkel nog de zondag af en toe, wanneer hij komt kijken naar de voetbal, op zijn krukken. Van zijn aanwezigheid heb ik dus voorlopig geen last meer.

* Mijn "date" met mijn ex-ex-lief was een meevaller. Ik had er al meer dan twee en een half jaar niet meer mee afgesproken, maar het ijs was meteen gebroken. We aten samen pasta en kletsten meer dan 3 uur lang over alles en nog wat op café. Het viel me op dat ze haar best had gedaan om er extra goed uit te zien voor onze afspraak. We praatten over vroeger, over haar vriend die op weekend was, over reizen, over later. Naar het einde toe kreeg ik een vreemd gevoel. Ze vertelde me dat ze iedere dag bij haar vriend slaapt en dat dit het enige weekend is van gans het jaar dat hij weg was. En dat ze het risico niet wilde nemen om nog eens met mij af te spreken als hij thuis is. Het zou dus bij deze eenmalige afspraak blijven. Ik begreep het, maar anderzijds voelde het raar aan. Ik dacht dat deze afspraak misschien het begin kon zijn van een nieuwe vriendschap, maar het leek dus een definitief afscheid te zijn. Ze had het er ook moeilijk mee, dat zag ik en dat zei ze. Ik voerde haar terug naar huis en keek hoe ze wegwandelde. "Dit was het dan", dacht ik en ik probeerde mijn gedachten te verzetten. Maar gisteren kreeg ik onverwachts een sms van haar. "Of ik zin had om iets te gaan drinken voor ze naar haar vriend ging?". Ik kon jammer genoeg niet, want ik had training. Ik sms'te haar of ze vandaag kon. Nope, vandaag lukt niet. Het zal wel nog eens passen, ik kijk er naar uit.

Een memorabele bloedneus

2009-11-17T15:56:00.001+01:00

In heel mijn leven heb ik nog maar weinig bloedneuzen gehad, maar de voorbije twee weken gutste er toch een viertal keer bloed uit mijn neus. Verdacht veel. Natuurlijk kunnen de tweede, derde en vierde bloedneus een gevolg zijn van de eerste: eens je een wondje in je neus hebt dat nog niet helemaal genezen is, is de kans groter dat je neus opnieuw zal bloeden als je niet voorzichtig bent. Toch denk ik dat één en ander ook te maken heeft met de ongezonde levensstijl die ik tot vorig weekend heb geleefd. Het hoogtepunt (of dieptepunt) was de nacht van dinsdag op woensdag 11 november. Aangezien het die woensdag Wapenstilstand was en bijna geen mens hoefde te werken, ben ik samen met vier vrienden naar De Discotheek geweest om een zwaar feestje te bouwen. Ik was goed uitgeslapen en had het gevoel dat ik kon doorgaan tot in het oneindige. Zelfs toen mijn vrienden vonden dat het om 6 uur 's morgens welletjes was geweest en naar huis wilden, wou ik nog wat blijven. Het kon me zelfs niet schelen dat zij met de auto waren en ik niet (en ik bijgevolg geen vervoer had om thuis te geraken). De jongste van onze bende besloot ook om te blijven en zo ben ik toch nog thuis geraakt. Met de bus van kwart voor 8. Het was er lichtjes over. Op het moment dat ik thuis kwam, rond 8 uur 30, begon mijn neus te bloeden. Ik had waarschijnlijk 20 pinten gedronken, maar ik was nog "nuchter" genoeg om te beseffen: kerel, zo kan het niet verder. Het weekend erna ben ik thuis gebleven. Zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Niet omdat ik mijn leven heb gebeterd, maar omdat ik al meer dan een week ziek ben. Hoesten, snotteren en overdreven keelpijn.
Mijn andere bloedneuzen dateren van de week ervoor op het werk en tijdens een voetbalwedstrijd in het weekend. Medespelers en supporters dachten waarschijnlijk dat ik een elleboogstoot had gekregen of een ander onzacht contact. Nope, mijn neus begon spontaan te bloeden, zonder enige aanleiding. En het probleem is dat je dan niet zomaar een zakdoek kan bovenhalen of je neus een minuut kan dichtknijpen, je speelt verder en voor je het weet hangt er bloed aan je shirt en je voetbalbroek. Niet echt smakelijk om te zien, maar op een voetbalveld zie je wel vaker zulke viezigheden.
Mijn meest memorabele bloedneus dateert al van een kleine drie jaar geleden en ze was voorbij voor ik het doorhad. Toch herinner ik het me nog levendig. Ik kende mijn ex Elise ongeveer een maand. We hadden al wat gekust, maar waren geen koppel. We trokken ieder weekend met elkaar op en de spanning tussen ons werd steeds groter. Op een gegeven zondagavond dansten we in De Discotheek de hele avond door, met onze lijven onlosmakelijk tegen elkaar geplakt. Rond 2 uur 30 zei ze dat ze moe werd, en ze vroeg of we misschien wat op mijn bed konden gaan liggen. "Oké", zei ik.
Zo gezegd, zo gedaan. We lagen nog geen twee minuten op mijn bed toen ze vroeg of ze haar topje mocht afdoen, "ze had het te warm". Het was pikdonker in mijn kamer en mijn fantasie sloeg op hol: Elise, met alleen nog haar beha aan, vlak naast mij, met daarin haar borsten, die ik nog nooit had gezien, maar waar ik al enkele keren had naar gestaard, toen ze voor mij stond te dansen in haar sexy, maar subtiele kleedjes en topjes. We begonnen te kussen en te strelen en al gauw ontaardde onze warme avond in een climax. Onze eerste vrijpartij, onze eerste keer seks samen, passioneel en heftig. Ik kuste haar over gans haar lichaam en ik genoot, maar ik merkte tegelijkertijd het verschil op met het lichaam van mijn ex-ex-vriendin. Haar huid voelde anders, niet ruwer of zachter, maar gewoon anders. Zowel op haar buik als op haar borst of armen. Vreemd, maar misschien ook logisch: iets voor het eerst voelen in het donker is sowieso al anders dan eerst naar iets kunnen kijken en er dan pas aan voelen.
Toen we tot ons hoogtepunt waren gekomen en ik het nachtlampje aanstak, schrok ik mij bijna dood: Elise lag op mijn bed, zo goed als naakt, maar over gans haar bovenlichaam zaten kleine en grote bloedvlekken verspreid. Van haar buik tot en met haar gezicht was er bloed, alsof ze aangevallen was door een agressief beest. Ik panikeerde even en vroeg me af van waar het bloed kwam, maar snel werd het me duidelijk: haar huid was normaal, de zogezegde andere structuur die ik had gevoeld, was gewoonweg opgedroogd bloed, van een bloedneus die ik had gekregen toen we voor de eerste keer naar bed gingen.

Rijbewijs / Klotevader / Schijnheiligheid / Ex-ex-lief

2009-11-04T23:22:00.008+01:00

In mijn persoonlijk leven hebben de afgelopen dagen vier belangrijke gebeurtenissen plaatsgevonden:

* Ik kreeg een telefoontje van de rijschool met de vraag of ik mijn twee laatste rijlessen een dag eerder kon doen, er was namelijk een examen vrijgekomen en ik mocht het meteen na mijn rijlessen afleggen. Ik ging akkoord en jawel hoor: het is me gelukt, ik heb op de valreep - met de uiterste vervaldatum in zicht - toch nog mijn rijbewijs behaald. Nochtans was ik er niet gerust in, want tijdens de laatste twee lesuren verliepen vooral mijn manoeuvres niet echt vlot. Bovendien kreeg ik op het examen dezelfde examinatrice toegewezen als de eerste keer, toen mocht ik al na 10 minuten het voertuig keren, want ik was de handrem vergeten optrekken bij het uitstappen. Deze keer verliep alles vlot, maar ze had achteraf toch een opmerking: ik reed te veel rechts als de weg te smal werd en in feite kon ze me daarvoor laten zakken. Ik lachte even groen. "Maar ik heb je toch een voldoende gegeven, proficiat."
Nu moet ik alleen nog met de ganse rompslomp in het stadhuis geraken om effectief mijn rijbewijs af te halen. Niet evident, want het is meestal alleen 's morgens open, en dan lig ik gegarandeerd te dromen of mijn roes uit te slapen.

* Toen ik afgelopen weekend bij mijn grootmoeder op bezoek ging, kreeg ik te horen dat mijn ex-vader al twee weken niets meer van zich laat horen. Blijkbaar had zijn dwaas kutwijf een discussie gehad met mijn grootmoeder en besloten dat zij en mijn vader nooit meer zouden komen. Mijn grootmoeder, een doodbrave weduwe van halfweg de 70 die nauwelijks iets afweet van de buitenwereld, staat er sindsdien alleen voor. Mijn harteloze, pathetische vader laat zijn eigen moeder zomaar zitten omdat een achterlijk kreng het plots in haar bol krijgt. Ik was woedend en wilde hem opbellen en mijn gal uitspuwen over zijn zielig karaktertje, maar ik ben rustig gebleven. Gelukkig heb ik nog een tante die mijn grootmoeder overdag naar de dokter kan brengen (ze heeft problemen met haar ogen) en naar de supermarkt. Voorlopig zal ik proberen om haar enkele keren per week een bezoekje te brengen na het werk, zodat ze toch het gevoel heeft dat er nog mensen zijn op wie ze kan rekenen.

* Enkele spelers uit mijn voetbalclub hebben de jacht geopend op mijn ex. Eveneens respectloos en zielig, want ze maken misbruik van de situatie om contact met haar te hebben. Ik kan me niet voorstellen dat ik een ex van een kennis zou bespelen, hoe mooi en interessant ze ook is. Bovendien zijn exen van vrienden makkelijke prooien als ze net uit een relatie komen en zichzelf graag in de slachtofferrol duwen. Ook mijn ex geniet zeker en vast van de aandacht van enkele achterbakse jonge wolven, die indruk willen maken op elkaar. Ze weet trouwens dat ze mij op die manier kan raken en pesten, want als ik iets niet wil, is het belachelijk worden gemaakt voor de neus van mensen die ik ken. Voorlopig laat ik die enkele jongens gatlikken en sms'jes sturen achter mijn rug, maar in mijn gezicht hebben ze afgedaan. Ik heb het al aan één schijnheiligaard gezegd. Geen idee hoe het verder zal aflopen, maar ik voel me er niet goed bij. Hopelijk verpest het mijn voetbalseizoen niet en sla ik niet door als ik het beu word.

* Om haar een koekje van eigen deeg te geven, maar ook omdat ik nieuwsgierig was, heb ik eens een sms'je gestuurd naar mijn ex-ex, het meisje dat voor mijn ex kwam. Ze is nu ook al meer dan twee jaar samen met een vroegere vriend van haar. Ze antwoordde op mijn sms'jes maar meer niet. Vandaag stuurde ze voor de eerste keer zelf een sms'je, met de vraag of ik even wilde chatten. Aangezien ik op het werk zat, was dat onmogelijk, dus stelde ik voor om samen eens iets te gaan drinken. Zes uur later kreeg ik antwoord dat ze dit weekend vrij is. "Afspraak zaterdag in een dubieus café", sms'te ik. We zien wel wat het geeft.

Voorts leef ik van dag tot dag, van het ene uiterste naar het andere: van de doordeweekse leegte tot de zuip- en feestfestijnen in het weekend. Conclusie: 7 dagen weinig slaap. Geen gezonde levensstijl.

Het geheim van Sinterklaas

2009-11-04T20:47:00.013+01:00

Vandaag las ik in de krant dat kinderen steeds vroeger het geheim van Sinterklaas ontdekken. Volgens Vlaamse scholen ontdekten de meeste kinderen tot voor kort het geheim pas in het vierde leerjaar. Nu zijn er al kinderen in het tweede leerjaar die het echte verhaal van de Sint kennen.
Ik liet mijn gedachten even de vrije loop en werd meegezogen naar de traumatische dag dat ik het verhaal van de Sint leerde kennen. Ik was ook nog maar zeven jaar en stond met mijn twee beste vrienden op de speelplaats, net voor de bel zou rinkelen. Ik was euforisch want het was bijna Sinterklaas, samen met Kerstmis, Nieuwjaar en mijn verjaardag de tofste feestdagen van het jaar. De voor de hand liggende vraag "wat vragen jullie voor Sinterklaas?" lag op mijn tong, toen één van mijn beste vrienden de woorden sprak: "Sinterklaas bestaat niet hé, dat is je moeder en je vader die die pakjes verstoppen". Mijn andere vriend beaamde het. In een fractie van enkele seconden was mijn wereld ingestort, maar ik gaf geen kick. Ik stamelde gewoon "ja", alsof ik het ook al wist. Mijn gezicht moet lijkbleek zijn getrokken, mijn mond viel waarschijnlijk wagenwijd open, maar niemand merkte iets. Het was één van de langste schooldagen van mijn toen nog prille carrière, maar ik durfde niet laten blijken dat ik mijn ouders - de verraders - ook al had betrapt.
Hoe kun je je kinderen nu zoiets voorliegen, zo lang? Een man met een baard, een paard en een zwarte piet verzinnen en er je kind vanaf de geboorte laten inlopen. Wat soort ouder ben je als je op voorhand weet dat je kind geshockeerd zal zijn als het de waarheid achterhaalt? Jarenlang naar sinterklaasfeestjes gaan, tientallen keren op de schoot zitten van onbekende, misschien wel perverse mannen, ieder jaar een schoentje plaatsen met een wortel erin, telkens een brief schrijven, waarin je zorgvuldig je droomgeschenken omschrijft. En dan krijg je te horen dat die man niet bestaat, dat die man nooit over jouw dak heeft gelopen en dat de liedjes voor hem simpelweg de zoveelste commerciële bullshit zijn, omdat het bullshit is dat verkoopt.
Ik heb bijna altijd de cadeaus gekregen die ik wou. En nooit heb ik getwijfeld aan de man met de staf en de witte baard. Zelfs niet toen ik hem twee keer zag op dezelfde dag, met een totaal ander gezicht en mijter, minder vrolijke zwarte pieten en met een paard dat plotseling zwarte vlekken had. Ik was gebrainwasht door mijn omgeving en de maatschappij, zodat ik blind was voor de onmogelijkheden die ik opmerkte.
Ik weet nog dat ik van mijn grootmoeder kwam, kijkend in een reclamefolder vol speelgoed, zeker 10 minuten lang starend naar een ganse Lego-set. En op 6 december, toen ik 's morgens opstond, stond die set helemaal in elkaar gestoken op tafel, een mirakel! Ik had het nochtans niemand verteld, ik had het zelfs niet in mijn brief geschreven, dat ik die specifieke set wou en toch stond hij er. Pas maanden na die traumatische schooldag bij mijn vrienden, begreep ik dat mijn vader op dat moment achter mij had gewandeld en over mijn schouder had gezien dat ik zo in de ban was van die set in die folder. Het is het enige positieve initiatief dat hij ooit heeft genomen.

Nieuwjaar in Praag

2009-10-24T23:48:00.006+02:00

Je zou het een vlucht kunnen noemen: afreizen naar Tsjechië om daar het nieuwe jaar in te zetten, omringd door eindeloos veel drank, muziek, rook en vrouwen. Een nieuw begin vieren, in een gouden stad, in een ander land, om eens 4 dagen weg te zijn uit de omgeving die we gewend zijn, waarmee we vergroeid zijn en die we soms zo beu zijn. Oud en nieuw moet iets speciaals worden. Ik kan me niet inbeelden dat ik het hier kan beleven, in de plaatsen waar ik al zoveel ben geweest, tussen de mensen die ik al zoveel heb gezien. Wat zou het voorstellen? Een kopie van zovele doordeweekse feestjes. Misschien is het een veiligheidsoplossing. Vluchten naar het buitenland om te voorkomen dat je bij het ingaan van het nieuwe jaar beseft: "Hier sta ik dan, in een discotheek in een stad waar ik al jaren woon en kom, en wat heb ik? Niets. Wat voel ik? Niets." Kijkend naar koppeltjes en bendes vrienden die zich zorgeloos amuseren omdat hun leven stabiel is en ze niets te kort komen. Hoe frustrerend zou een overgang van oud naar nieuw dan niet zijn? Je ex-vriendin zien dansen, misschien al met nieuwe vrienden, die op één of andere manier een plan achter de hand hebben om haar hart te winnen, haar aandacht te geven en toe te slaan wanneer ze in een zwak moment is. Ik zou het niet kunnen aanschouwen en het zou mijn vreselijkste oudejaarsavond zijn. Leunend met mijn vrienden tegen een tafel of een toog, of zittend op een kruk, in mijn pak dat ik ieder jaar aan heb, terwijl ik het ene glas bier achter het ander achterover kap, om mijn zorgen te vergeten.
Daarom ga ik naar Praag, de gouden stad. Een stad die in vuur en vlam staat rond Nieuwjaar, waar iedereen feest en niemand me kent. Samen met Nicolas zal ik drie nachten mijn grenzen verkennen, in de hoop te voelen waar ik al zo lang naar op zoek ben: wat wil ik echt in mijn leven? Wat heeft het leven mij te bieden? Welke mensen zijn echt gelukkig?
Onze samenleving verwacht veel van ons. De welvaart in ons land geeft ons kansen, maar doet ons ook zweven. Mensen willen zich zelf overstijgen, willen zijn wie ze niet echt zijn. Ik zie veel ongelukkige mensen. Omdat ze constant de druk voelen om hun rolletje in hun wereldje te blijven spelen. Ik ga naar Praag om 4 dagen verlost te zijn van die wereld.

De rijbewijssoapserie

2009-10-20T23:54:00.007+02:00

Zelfs de grootste idioten en debielen zijn capabel om hun praktisch rijbewijs te halen. Maar ik voorlopig niet. Na twee keer proberen ben ik terug bij af: 6 uren extra les volgen bij de rijschool. "Dat is dan 300 euro meneer." Hopla, zo ben ik in totaal al bijna 1500 euro kwijt en heb ik mijn rijbewijs nog altijd niet.
Nochtans begon alles goed: voor mijn theoretisch examen was ik in 1 keer geslaagd. Het heeft wel meer dan 4 jaar geduurd vooraleer ik goesting kreeg om het boek met theoretische informatie te bekijken.
Aangezien mijn ex-vader niet echt gestimuleerd was om mij in auto te leren rijden, besloot ik om mij in te schrijven in de rijschool: 20 uren les, een voorlopig rijbewijs van 18 maanden en meteen zonder begeleider mogen rijden. Joepie! Omdat ik toen nog geen eigen auto had, koos ik er ook voor om het examen te doen met de auto van de rijschool. Het totale prijskaartje: meer dan 1100 euro. Gelukkig kon ik op de financiële steun van mijn grootmoeder rekenen om de kosten te dragen.
Mijn eerste examen begon schitterend. Hetgeen waarvoor ik zo gevreesd had, het achterwaarts parkeren, verliep bijzonder vlot. "Eerste klasse meneer", zei de examinatrice. In euforie stapte ik uit de wagen zonder mijn handrem op te trekken. Gebuisd. In een fractie van een seconde weer 36 euro op de straatstenen. Volgens mij staan examinatoren op de tweede plaats van meest gehate personen ter wereld.
Mijn tweede examen begon minder schitterend. Het was ook mijn uur niet: om 7u15 aanwezig zijn, om 7u30 vertrekken. Dat wil zeggen om 6u opstaan. Dan ben ik even fris als een vis op het droge. Bovendien was het nog donker en bedampten mijn ruiten. De eerste instructie die de examinator mij gaf, was er niet naast. Hij zei "links" en ik sloeg rechts af. Beter kan je een examen niet aanvatten. Maar ik herpakte me, en mijn achterwaarts parkeren verliep vlekkeloos. De handrem was bijna tot aan het dak van de auto opgetrokken, zo goed had ik er opgelet. 40 minuten verliep alles vlot, maar de prijzen worden pas verdeeld aan de meet. En voor die meet mocht ik nog eens keren in een straat, het tweede verplichte manoeuvre op het programma. De kale man op mijn achterbank had er niets beter opgevonden dan mij te laten keren in een straatje waar je met moeite een minicooper dwars over de rijbaan kan plaatsen. Bovendien reed er achter mij een bestelwagen die niet begreep dat ik wilde keren. Dus ving ik mijn manoeuvre aan. Het liep niet vlot, en ik voelde de bui al hangen. Terwijl mijn grootmoeder, die mijn begeleidster was, dacht dat ik zou slagen, kreeg ik het omgekeerde verdict te horen: opnieuw niet geslaagd. Goodbye 36 euro.
De ordinaire geldklopperij zal voor mij nog even blijven duren, want het ziet er niet rooskleurig uit: op 23 november vervalt mijn voorlopig rijbewijs en vanaf dan mag ik niet meer alleen rijden. Ik mag alleen in bijzijn van een begeleider een voertuig besturen. Dat wordt dus met de fiets naar het werk en naar de voetbal. De rijbewijssoapserie, waar ik samen met duizenden anderen een hoofdrol in speel, wordt dus zeker nog vervolgd.

Een aangename ontmoeting

2009-10-17T13:40:00.012+02:00

Ze kwam naast me staan aan de bar. Ik had ze nog niet opgemerkt, maar dat was ook logisch: mijn vrienden en ik waren er pas tien minuten en ik had al redelijk wat bier achterover geslagen in een ander café. Als ik ergens binnenkom, scan ik meestal vluchtig de mensen die aanwezig zijn. Dan weet ik meteen welk vlees er in de kuip zit, en of het de moeite is om er lang te blijven. Daarmee bedoel ik niet dat ik alleen kijk of er genoeg schoon vrouwelijk gezelschap is. Neen, het gaat om de sfeer die er hangt, het genre van mensen die er rondlopen, de muziek die er speelt, de inrichting van de zaak en ten slotte dus ook de schone vrouwen die er rondlopen. Uitgaan om enkel op vrouwen te jagen is niet alleen saai, maar ook zielig en redelijk frustrerend.
Ik had ze dus niet opgemerkt. Ze is niet zo groot en ze is niet het type meisje dat zich graag in de schijnwerpers plaatst door te korte minirokjes te dragen, uitbundig te dansen of constant heen en weer te paraderen. Ik stond met mijn rug tegen de bar, tussen twee vrienden en toen ze naar de bar kwam en zich een weg spartelde tussen Nicolas en ik, dacht ik even "doet ze dit nu opzettelijk?". Er was plaats genoeg om ergens anders te bestellen, zonder mensen voor de voeten te lopen.
Ik staarde wat voor mij uit en plots voelde ik vingers op mijn schouder tikken. Ze vroeg me of ik haar drank wilde bestellen, omdat de obers haar niet hoorden. Ik vroeg wat ze wou en ze vroeg of ik iets wilde drinken. Op zo'n moment weet ik hoe laat het is. Haar manoeuvre was dus met voorbedachten rade geweest. We begonnen te praten en twee uur later stonden we nog altijd op dezelfde plaats te vertellen over ons leven, over onze voorgaande relatie die net was geëindigd, over ons appartement dat we allebei hadden opgezegd, over donderdag op Den Berg, waar we allebei waren geweest.
Ik had ze nog nooit gezien, maar haar levensloop leek verdacht veel op de mijne, toch wat de laatste maanden betreft. Ik verzonk stilaan in haar ogen, bleef iets te lang kijken naar haar fijn en zacht gelaat. Ze is het type meisje dat je wil vastnemen, gewoon om een knuffel te geven of om te zeggen: "alles komt wel goed".
Ik kon en wilde het niet. Ik kon haar niet laten blijken dat ik wel meer zou willen en ik wilde onze aangename ontmoeting niet verpesten. Een kus was een brug te ver geweest. Zeker nu, in de eerste week op het pad van De Vrijheid.
Ik vroeg haar nummer, want je weet maar nooit. Tot opluchting van mijn vrienden, die vonden dat het welletjes was geweest en die liefst zo snel mogelijk naar een ander café wilden gaan, waar er meer ambiance is en ja, meer vrouwelijk schoon.
Ik nam afscheid van haar met een kus op de wang, stuurde haar nog een smsje en voelde me voor de eerste keer in twee weken 100% gelukkig.

Wallen onder de ogen, schaamrood op de wangen

2009-10-16T13:45:00.007+02:00

Het was vannacht drie uur, toen ik de geheime cijfercode van de garage indrukte en mijn ouderlijk huis binnenstapte. Twee uur later dan voorzien, want ik had me voorgenomen om rond 1 uur huiswaarts te keren van Den Berg, een straat met een vijftal studentencafés naast elkaar. Drie uur was twee uur te laat. En dat voel je 's morgens, als je om 7 uur moet opstaan om de laatste werkdag te overleven.
Ik kan niet goed tegen weinig slaap. Je hebt mensen die met 6 uren genoeg hebben, of mensen die uitgaan, 4 uren slapen en de dag volledig fris doorkomen. Zo ben ik niet, ik benijd de mensen die het wel kunnen. Als ik minder dan 8 uren slaap, ben ik zeker moe, als ik maar 4 uren slaap, ben ik een wrak. Een wrak zo groot als dat van de Titanic. De eerste uren overleef ik meestal wel, maar dan krijg ik die onoverkomelijke slag van de hamer. Dan zak ik steeds dieper weg op mijn stoel en worden mijn oogleden loodzwaar. Vermoeidheid is een stille moordenaar. Ze ontneemt al mijn creativiteit, denkvermogen en medeleven.
Niettemin waren die twee uren die ik langer ben gebleven het waard om vandaag de dag door te brengen als een zombie met lichtbauwe wallen onder de ogen. Je leeft maar één keer en wie zei ook alweer dat je genoeg tijd hebt om te slapen als je dood bent?
Na het werk ben ik naar het immobiliënkantoor gereden. Ik had er afgesproken met Elise om ons appartement definitief op te zeggen. We woonden er nog geen maand. We hadden nog geen instuif gegeven, laat staan de kaders en de spiegels opgehangen. Daar stonden we weer, met een beetje het schaamrood op de wangen (ik althans, want in haar ogen ben ik de schuldige) dat alles nu al voorbij was, dat het een flauwe grap was, een domme beslissing van twee onvolwassen mensen. Zij wilde er wel nog wonen, zij wilde het nog eens opnieuw proberen. Maar ik heb er genoeg van. De laatste hoogoplopende ruzie was er te veel aan geweest, dat was niet het leven dat ik voor ogen had. Ze kon het maar moeilijk accepteren.
Ik stapte als eerste het immobiliënkantoor binnen. Ik zei de zinnetjes die ik in mijn hoofd al een paar keer had gezegd: "We hebben eigenlijk slecht nieuws. Door een paar persoonlijke omstandigheden willen we het appartement al verlaten. Is dat mogelijk?". De vrouw aan de andere kant van het bureau handelde het zakelijk af. Een kleine 10 minuten later waren we al buiten. Elise begon te wenen. Ze begreep het niet, hoe het definitief voorbij kon zijn.
Ik volg gewoon eens mijn verstand in plaats van mijn hart. Het zou toch niets worden tussen ons. Ik zie haar graag, maar als je gemiddeld om de twee dagen ruzie en miserie hebt, dan moet je conclusies durven nemen. We hebben het soort relatie waarin maar 1 persoon gelukkig kan zijn. Zij ziet het anders. Ik zie het zo. Ik wil geen man worden die zijn vrouw verlaat nadat hij getrouwd is en kinderen heeft en dan pas beseft dat dit eigenlijk niet het leven is dat hij wil. Ik wil geen zo'n klootzak zijn.

Het hoofd van Jozef

2009-10-15T15:26:00.009+02:00

Gisteren of eergisteren deed ik een lugubere ontdekking. Jozef lag onthoofd op de grond onder mijn nachttafel. Het moet de dag ervoor gebeurd zijn, toen ik dat snerpende geluid van mijn alarm wilde afleggen. Ik dacht dat het weer mijn lamp was die viel, nadat ik met mijn hand tegen een onbekend object had gestoten. Dat overkomt me wel geregeld als ik mijn alarm het zwijgen wil opleggen: klungelend op zoek naar dat kleine knopje op mijn wekker gooi ik mijn lamp omver. Dat is meestal geen ramp want die lamp heb ik ooit nog zelf gemaakt in de les technologie in het eerste middelbaar. Kostbaar is ze dus niet en door de tijd heen heeft ze aangetoond dat ze tegen een stootje kan.
Deze keer was mijn lamp blijven staan. Het slachtoffer was mijn Christus-beeldje, dat ik al heb sinds ik me kan herinneren. Het beeld toont Jozef en Maria, rechtstaand tegen elkaar, met in hun armen baby Jezus. Al die jaren hebben ze iedere nacht waakzaam op me toegekeken. Ze hebben me horen snurken en snotteren, zien huilen en rollebollen met mijn ex-vriendinnen (wat een privilege..), zonder ook maar één keer op de voorgrond te treden. Ze bleven altijd sereen op de achtergrond, passief aanwezig. Ze mengden zich nooit in mijn seksuele uitspattingen of zelfreflecterende mijmeringen. Tot nu.
Ik vond het beeld pas een dag later op de grond. Ik raapte het op in de veronderstelling dat ik geluk had gehad. Geluk dat het trio hun eerste optreden heelhuids had doorstaan. Tot ik merkte dat Jozef zijn hoofd was verloren. Hij stond er nog, Jozef, naast Maria, maar zonder kop. Het was geen zicht. De brokken vallen nog te lijmen, vermoed ik. Niemand zal het zien of merken. Ook toekomstige vriendinnen niet. Toch, sinds ik weet dat zijn hoofd nu een stuk op zich is, voel ik me kwetsbaarder dan ooit. Vreemd.

Het pad van De Vrijheid

2009-10-15T01:12:00.005+02:00

Eén van de vele verwijten van mijn (ex-)vriendin is dat ik aan veel dingen begin, maar nooit iets afwerk. Hoewel ik enthousiast ben over deze blog, durf ik er mijn geld niet op verwedden dat ik dit lang volhoud. Ik hou van schrijven, maar heb moeite met routine en sleur. En eens de kop eraf is, ruilt mijn enthousiasme langzamerhand plaats voor iets nieuws. Weer iets nieuws. Aangezien ik deze slechte eigenschap niet ontken en haar verwijt dus ten volle accepteer, zal ik proberen om hier zolang mogelijk te schrijven over de helaasheid van mijn leven. Want zo kan ik het tot nu toe wel noemen. Dat woordgebruik is geen gevolg van de film die ik daarnet ben gaan bekijken met mijn collega Korneel, met name "De helaasheid der dingen". Neen, het is eerder een voorbode van wat zal komen en er altijd is geweest: het wel willen, maar niet kunnen. Het ploeteren in de verderfpoel van onze maatschappij, op zoek naar houvast en waarden om voor te leven.
Op uiteenlopende momenten in mijn leven dacht ik te wandelen op het pad naar Het Geluk. Iedere keer werd ik geconfronteerd met een andere "ik", die verloren liep en door het bos de bomen niet meer zag. Een "ik" die zich afzette van de waarden en de normen die mijn vorige "ik" wilde respecteren. Ik heb die andere "ik" een tijdje verdrongen. Hem het zwijgen opgelegd. Maar hij kwam steeds terug en nam langzaam maar zeker de bovenhand. Dus bewandel ik nu een nieuw pad. Het pad dat mijn andere "ik" resoluut wou: het pad zonder waarden, zonder vastgelegde vooruitzichten en zinvolle perspectieven. Het pad van De Vrijheid. Het zal me waarschijnlijk weinig deugd doen. Dat kan ik nu al zeggen.
Maar goed, de bedoeling van deze blog is om mijn dagdagelijkse gebeurtenissen mee te delen. En het zou pijnlijk zijn om in mijn eerste bericht al meteen in de fout te gaan door mijn dag niet te vertellen. Bij deze de hoogtepunten van mijn dag:
Vanmorgen toen ik opstond, voelde ik mij fris en ook bij mijn aankomst in Het Productiehuis was dat nog zo. Korneel vertelde mij dat hij "liever op zijn klavier zou kakken, dan hier te blijven werken". De Baas heeft geen vermoeden en denkt dat iedereen tevreden is. Doordat ik voor een keer niet vermoeid was - ik ben de avond ervoor vroeg gaan slapen! - is de dag snel gevlogen.
In de middagpauze ben ik nog eens naar het appartement geweest om een onbetaalde factuur te halen en mijn laatste overgebleven spullen in de auto te laden. Ik word het stilaan weer gewoon van bij mijn moeder te wonen. Niet verwonderlijk, aangezien ik maar een maand op het appartement heb gewoond.
Voorts heb ik nog enkele klaagsmsjes gekregen van Elise, mijn (ex-)vriendin. Na het werk ben ik direct vertrokken naar een avondles die ik volg (websites maken). Drie uur gevochten tegen de verveling.
Als afsluiter van de avond ben ik dus met Korneel naar "De helaasheid der dingen" geweest. De film viel goed mee, maar het boek vind ik, zoals dat meestal het geval is, beter. Toch een ontspannend einde van mijn dag.
Morgen zal ik afzien, want het is nu al 2 uur gepasseerd. Dat wil zeggen: nog minder dan vijf uur slaap. Helaas.